تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٤ - سوره العنكبوت(٢٩) آيات ١٨ تا ٢٤

/ ٤٢٩ «وَ اشْكُرُوا لَهُ‌- و براى او سپاسگزارى كنيد.» شكر به معنى عبادت عملى است، چنان كه خداوند متعال در كتاب خود گفته است اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً و اين بدان معنى است كه: اعمال و رفتارهاى شما بايد به صورتى باشد كه سبب جلب شدن نعمتها و بركات بيشتر براى شما شود، و بنا بر اين هر كس كه سپاسگزارى كند روزى او افزايش پيدا مى‌كند، و اين معنى را از اين گفته خدا الهام مى‌گيريم كه گفت فَابْتَغُوا عِنْدَ اللَّهِ الرِّزْقَ وَ اعْبُدُوهُ وَ اشْكُرُوا لَهُ‌ يعنى اين كه هر كس خواهان روزى است مى‌بايد آن را به وسيله پرستش كردن و شكر گزاردن از خدا بخواهد، و او- عزّ و جلّ- گفته است: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌- اگر شكر كنيد (بر روزى شما) خواهم افزود».

«إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ‌- به سوى او بازگردانده خواهيد شد،» و در نتيجه به سوى پروردگارتان باز خواهيد گشت.

بار ديگر ذكر حكيم در اين باره تأكيد مى‌كند كه همه صفات نيكو و اخلاق با فضيلت از ايمان راستين به خدا و روز ديگر برمى‌خيزد، پس هر كس به روز جزا ايمان داشته باشد، زندگى در اين جهان خود را به صورت كشتزارى براى خيرات و پلى براى رسيدن به خوشبختى در آخرت درمى‌آورد، به همان گونه كه سقف تا زمانى بر جاى خود باقى مى‌ماند كه پايه‌هاى آن در جاهاى خود به استوارى قرار گرفته باشد، و زندگى انسان نيز چنين است و اگر عقايد او راست و واقعى باشد آبادان و شكوفان خواهد شد.

/ ٤٣٠

[سوره العنكبوت (٢٩): آيات ١٨ تا ٢٤]

وَ إِنْ تُكَذِّبُوا فَقَدْ كَذَّبَ أُمَمٌ مِنْ قَبْلِكُمْ وَ ما عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاغُ الْمُبِينُ (١٨) أَ وَ لَمْ يَرَوْا كَيْفَ يُبْدِئُ اللَّهُ الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ (١٩) قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ ثُمَّ اللَّهُ يُنْشِئُ النَّشْأَةَ الْآخِرَةَ إِنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ (٢٠) يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ يَرْحَمُ مَنْ يَشاءُ وَ إِلَيْهِ تُقْلَبُونَ (٢١) وَ ما أَنْتُمْ بِمُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ (٢٢)

وَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ وَ لِقائِهِ أُولئِكَ يَئِسُوا مِنْ رَحْمَتِي وَ أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ (٢٣) فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلاَّ أَنْ قالُوا اقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنْجاهُ اللَّهُ مِنَ النَّارِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ (٢٤)