تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١١٧ - رهنمودهايى از آيات

معناى واژه‌ها

٢٢٧ [أيّ منقلب ينقلبون‌]: يعنى به كدام مرجع مراجعه كنند، و به كجا پناه برند.

/ ١٢٧

و نزديكان عشيره‌ات را بيم ده‌

رهنمودهايى از آيات

پايان سوره (الشعراء) به بيان تفاوتهاى بزرگ ميان رسالتهاى پروردگار و وسوسه‌ها و فريبهاى شيطانى اختصاص دارد، و سياق در اين جا بيان مى‌كند كه محور رسالتهاى الاهى توحيد و يكتاپرستى است، و سپس از آن به پيش مى‌رود و از صفات رسول برخاسته از اين محور سخن مى‌گويد، پس رسول كسى است كه نخستين بار نزديكان و عشيره خويش را بيم مى‌دهد و به ياد خدا و پرهيزگارى نسبت به او مى‌اندازد، و او به مؤمنان رؤوف و مهربان است، و بيزارى خود را از نافرمانان نسبت به خدا با توكل بر او كه توانا و بخشنده است بيان مى‌كند، و ديگر اين كه در هنگام شب به شب زنده‌دارى مى‌پردازد (و از خاندان پاكيزه‌اى برخاسته) و خدا سخنان او را مى‌شنود و از نهانهاى جانش آگاه است.

از سوى ديگر شيطان به سوى هر دروغگوى فاجر روانه مى‌شود، و شيطانها در گوش پيروان خود وحى مى‌كنند و بيشتر اينان دروغ مى‌گويند.