تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤ - منطق گردنكشان

طاغيان از نيروى منطق هراسناكند و به منطق زور و نيرو پناه مى‌برند، و بر تختهاى فرمانروايى خويش بيمناكند و از ارتكاب هر گونه جرم خود دارى نمى‌كنند.

ولى موسى- عليه السلام- و همه دعوت كنندگان به خدا، در آن هنگام كه از هر نظام پوشش و لباس گمراه كنندگى را بردارند و آن را برهنه كنند، به درجه‌اى عالى از پيروزى دست مى‌يابند، و آن نظام ناگزير به وسيله ديگرى براى پيروزى متوسل مى‌شود كه چيزى جز تهديد و بيم دادن نيست.

[٣٠] و موسى همچون كوهى استوار در برابر تهديد فرعون ايستادگى نشان داد، به همان گونه كه پيش از آن در برابر استهزا و تهمتهاى وى مقاومت نشان داده بود، و پيوسته با سلاح منطق به او رو به رو مى‌شد.

«قالَ أَ وَ لَوْ جِئْتُكَ بِشَيْ‌ءٍ مُبِينٍ‌- گفت: حتى اگر چيزى آشكار برايت بياورم؟» كه در آن دلالتى بسيار آشكار وجود داشته؛ و با عقلهاى بسته و جامد شما سازگارتر باشد.

[٣١] و در اين جا نيز فرعون زيانكار شد، بدان سبب كه خواستار ديدن آن چيز آشكار شد، و همچون پيشتر غرور و گمان خود را به اين كه باطل مغلوب نخواهد شد، از دست نداد.

«قالَ فَأْتِ بِهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ‌- گفت: اگر راست مى‌گويى آن را بياور.»/ ٣٥ [٣٢] و موسى اين چالش را هر چه زودتر پذيرفت و اجابت كرد.

«فَأَلْقى‌ عَصاهُ فَإِذا هِيَ ثُعْبانٌ مُبِينٌ‌- پس عصاى خود را فرو افكند كه ناگهان به صورت اژدهايى بزرگ در آمد.» چندان بزرگ كه دهانش را براى بلعيدن كاخ فرعون و هر چه در آن بوده گشوده نگاه مى‌داشت.

[٣٣] «وَ نَزَعَ يَدَهُ فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ‌- و دست خود را بر آورد كه‌