تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٠ - كتاب موسى

و رسالت/ ٣٣١ عيسى (ع) عنوان امتدادى از رسالت موسى را دارد، و هدف آن تصحيح مسير مردم پس از آن بوده است، و چنان نيست كه ذاتا رسالت تازه‌اى به شمار رود.

٢- به سبب شبيه بودن تفصيلات دو رسالت، و اين كه آن رسالت يعنى رسالت موسى در زندگى او (ع) امتى را به وجود آورد، و رسالت بعدى اسلام نيز پديد آورنده امتى تازه بود.

و هر رسالت داراى دو هدف اساسى است

يكى از آن دو راهنمايى مردم است از طريق يادآورى و تذكره، و خداوند متعال گفت

«لِتُنْذِرَ قَوْماً ما أَتاهُمْ مِنْ نَذِيرٍ مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ‌- براى آن كه قومى را بيم دهى كه پيش از تو بيم دهنده‌اى براى ايشان نيامد، باشد كه ياد آورند و متذكر شوند.» پس به همان گونه كه موسى را خدا همچون رحمتى بر آفريدگان خويش به پيغمبرى برگزيد، به همان گونه هم محمد (ص) رحمت بود، و در آيه حجتى بر آن كسان كه به رسالتهاى پيشين خدا ايمان آورده بودند، و با وجود يكى بودن مبدأ رسالتها به اين رسالت نهايى كفر ورزيدند و به پذيرفتن آن گردن ننهادند، پس به همان گونه كه آن يك رحمتى از خدا بود، اين يك نيز رحمتى است، و بنا بر اين چه شده است كه به پاره‌اى از كتاب ايمان مى‌آورند و به پاره‌اى ديگر كافر مى‌شوند؟! [٤٧] و اما هدف دوم اقامه حجت بر مردم است.

«وَ لَوْ لا أَنْ تُصِيبَهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَيَقُولُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌- و اگر به سبب كارهايى كه انجام مى‌دادند به ايشان مصيبتى مى‌رسيد، مى‌گفتند: پروردگارا! چرا بر ما رسولى نفرستادى تا از آيات تو پيروى كنيم و از مؤمنان بوده باشيم؟» در آيه اشاره‌اى به اين امر وجود دارد كه مردمان از اهميّت رسالت آن گاه با خبر مى‌شوند كه روشهاى دينى گوناگون سبب گيج و گمراه شدن ايشان شود و از اين راه گرفتار شوند.