تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣ - شرح آيات

/ ١٤ سياق اين مطلب را به ياد ما مى‌آورد كه پروردگار ما در زمين از هر جفت بهجت انگيز رويانيده، تا مگر از اين آيت و نشانه الاهى به هدايت و راهيابى برسيم، و بدانيم كه او عزيز و رحيم است، و در نتيجه با عزت و رحمت خويش فرستادگانى را براى راهنمايى افراد بشر مبعوث كرده و برگزيده است: به موسى (ع) فرمان داد كه به نزد ستمكاران قوم فرعون روانه شود، و آنان را از عذاب خدا بر حذر دارد، ولى موسى از آن بيم داشت كه آنان رسول و فرستاده از جانب خدا بودن او را تكذيب كنند و گرفتار تنگى سينه شود و زبانش از اداى وظيفه رسالت به تمام معنى آن باز ماند، و از خدا خواست كه برادرش هارون در اين رسالت با او شريك باشد؛ و نيز از خدا درخواست كرد كه در مواجهه با خطر مرگ بر دست دشمنان به او مدد رساند، چه يكى از آنان را كشته است، و از جانب خدا چنين ندا رسيد كه: هرگز چنين نخواهد شد ... و خدا بازگشت و او را به رفتن نزد ايشان فرمان داد، و موسى و برادرش را از آن مطمئن ساخت كه با ايشان خواهد بود.

شرح آيات

[١] طسم‌.

درباره حروف رمزى آغاز بعضى از سوره‌هاى قرآن چندين بار سخن گفته و اشاره به آن كرده‌ايم كه: آنها اشاره به قرآن است و رمزها و نمادهايى ميان خدا و اوليايش.

و در حديثى مأثور از امام صادق (عليه السلام) آمده است كه

و اما معنى طسم آن است كه من خواستار (طالب) و شنونده (سميع) و آغاز كننده و بازگرداننده (المبدئ، المعيد) ام. [٢] [٢] «تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْمُبِينِ‌- اين است آيتهاى كتابى روشن.» اين جمله غالبا پس از نمادهاى حرفى آغاز سوره‌ها آمده است، و از ما