تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩١ - ويژگيهاى پيامبر(ص)

است كه ايشان فرستادگى خويش را وسيله‌اى براى نزديك شدن به خدا قرار مى‌دهند، ولى شاعران شعر خود را وسيله كسب مال مى‌شمارند.

[١٤٦- ١٤٨] «أَ تُتْرَكُونَ فِي ما هاهُنا آمِنِينَ* فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ* وَ زُرُوعٍ وَ نَخْلٍ طَلْعُها هَضِيمٌ‌- آيا خيال مى‌كنيد كه شما را در آنچه اين جا در آن به سر مى‌بريد آسوده و ايمن به حال خود رها مى‌كنند* در باغها و چشمه‌سارها* و كشتزارها و نخلستانهايى كه شكوفه‌هاشان به ميوه‌هاى پخته و رسيده مبدل مى‌شود؟» چنان گمان مكنيد كه نعمتها و امنيت و آسايش خاطر شما دوام پيدا خواهد كرد و شما جاودانه در آن باقى خواهيد ماند، چه گاه گرفتار عذابى زشت و ناگوار خواهيد شد كه گريز از آن ممكن نيست و كسى به يارى شما برنمى‌خيزد.

[١٤٩] به همين گونه نبايد فريب نيرومندى خود را بخوريد و اين كه مى‌توانيد خانه‌هاى پر از آسايش و در نهايت قوت و استحكام و نو آورى براى خود بنا كنيد.

«وَ تَنْحِتُونَ مِنَ الْجِبالِ بُيُوتاً فارِهِينَ‌- و كامروايانه از كوه‌ها براى خود خانه‌هاى خوب و مايه آسايش مى‌سازيد.» تمدن ثمود به جايى رسيده بود كه به كشاورزى مى‌پرداختند و به ساختن خانه‌هاى ييلاقى و تابستانى و شهرهاى كوهستانى، و خداوند خانه‌هايى را كه مى‌ساختند با صفت فارهة به معنى نشاط انگيز توصيف كرده است، در صورتى كه رسم و قاعده مناطق كوهستانى چنين نيست، بلكه خانه‌هاى بزرگى را در دامنه‌هاى كوه‌ها بنا مى‌كنند، بدان جهت كه در زمين به خود بزرگنمايى بپردازند.

/ ١٠٠ [١٥٠- ١٥١] «فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ* وَ لا تُطِيعُوا أَمْرَ الْمُسْرِفِينَ‌- پس از خدا بترسيد و فرمان من بريد* و به فرمان مسرفان و گزافكاران مباشيد.» اسراف را بعدهايى است: يا در مال است، يا در ستم، يا در معاصى، و اين تأكيد است بر آن كه در قوم ثمود طاغوتهاى متكبر فراوان وجود داشته است.

ديگر اين كه تمايز طبقاتى در ميان ايشان انتشار داشته و به همين سبب‌