تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٤٧ - فعلموا أن الحق لله

«وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً- و گرفتيم از هر ملت و امت گواهى،» و آنان پيامبران و امامان‌اند. و در آيه كريمه ديگرى آمده است: «فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى‌ هؤُلاءِ شَهِيداً- پس چگونه است هنگامى كه از هر امتى گواهى بياوريم، و تو را گواه اينان گيريم؟». [٢٨] در حديث شريف در تفسير اين آيه آمده است: «و از اين امت امام آن را». [٢٩] «فَقُلْنا- پس گفتيم.» به مشركان كه

«هاتُوا بُرْهانَكُمْ‌- برهان خود را بياوريد.» اگر در نزد شما حجت و برهانى براى بندگى كردن و اطاعتتان نسبت به شركاى پندارى خدا و صاحبان قدرت و ثروت هست، آن را ارائه دهيد، ولى آنان پاسخى براى آن پرسش نمى‌يابند. پس بر ما لازم است كه دو بار پيش از پيروى كردن از يك پيشوا بينديشيم تا ببينيم كه آيا براى فرمانبردارى از او دليلى داريم كه در روز قيامت آن را ارائه دهيم يا نه، چه در آن روز از جدل و توجيه بيجا كارى برنمى‌آيد.

/ ٣٧١ «فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ‌- پس دانستند كه حق با خدا است، و گم شد از ايشان آنچه به دروغ مى‌بافتند.» در روز قيامت نهفته‌ها و اسرار آشكار مى‌شود، و حقايق ظهور پيدا مى‌كند، و باطل و دروغ متلاشى مى‌شود، به همان گونه كه اعمال از روى نفاق به همين حالت درمى‌آيد، و شايد آغاز آيه اشاره به آن داشته باشد كه گمراهى و بر باد رفتن عبادت ايشان نسبت به شركاى پندارى خدا، و همچنين اعمالى كه در چارچوب شرك انجام داده‌اند، همه چنين سرنوشتى دارند.