تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٦٨ - شرح آيات

بى حساب مى‌آمرزم». [٤٨] خداى عزّ و جلّ گفت: «مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ‌- مثل كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، همچون مثل دانه‌اى است كه هفت سنبله برمى‌آورد و در هر سنبله صد دانه است، و خدا براى هر كس كه بخواهد آن را چند برابر مى‌كند، و خدا گشاينده و دانا است»، [٤٩] و بر عكس اين زندگى بر اساس محدود بودن سيئه جريان پيدا مى‌كند.

«وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ إِلَّا ما كانُوا يَعْمَلُونَ‌- و آن كس كه كار بد كند (بداند) كه جزاى كسانى كه كار بد مى‌كنند به اندازه بدى كارى است كه انجام داده بوده‌اند.»/ ٣٩٣ اين و آن از نعمتهاى خدا بر آدمى است، و بدبخت‌ترين بدبخت آن كس است كه از درياى رحمت و بخشايش خدا فايده‌اى برنگيرد، و شماره سيئاتش بر حسنات بچرند، در صورتى آن يك را در روز شما يك به شمار مى‌آورند و اين يك را ده چندان! ابو عبد اللَّه (ع) گفت كه: على بن الحسين (ع) مى‌گفت

«واى بر كسى كه غلبه با يكانش بوده است»، و من گفتم: چگونه چنين مى‌شود؟! پس گفت: «آيا اين گفته خدا را نشنيده‌اى كه مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ فَلا يُجْزى‌ إِلَّا مِثْلَها پس چون يك حسنه از او سرزند، برايش ده مى‌نويسند، ولى يك سيئه را برايش تنها يك به شمار مى‌آورند، پس پناه مى‌بريم به خدا از كسى كه در يك روز ده سيئه انجام مى‌دهد و يك حسنه هم ندارد تا حسنات او بر سيئاتش غالب شود». [٥٠] پايان آيه اشاره به آن دارد كه جزاى عمل در آخرت خود عمل است كه به‌