آزارى كه به مؤمنان راستين علويان مى‌رسيد، جز براى آن نبود كه ضد سلطه فرمانروايان ستمگر و تبهكار برمى‌خاستند و با همه سركوب شدن و ترسى كه با آن رو به رو بودند، سستى از خود نشان نمى‌دادند. سه يا چهار تن از آنان را در زندانى تاريك مى‌افكندند كه در آن شب و روز از يكديگر تشخيص داده نمى‌شد، و به نوبه تلاوت قرآن مى‌كردند تا اوقات نماز گزاردن شبانه روزى را گم نكنند، پس مثلا يكى از آنان يك سوم از قرآن را تلاوت مى‌كرد و آن گاه به نماز صبح مى‌پرداختند، و با خوانده شدن ثلث ديگرى از قرآن به توسط نفر دوم وقت نماز ظهر و عصر فرا مى‌رسيد، و سومى ثلث پايانى قرآن را تلاوت مى‌كرد كه پس از آن به گزاردن نماز مغرب مى‌پرداختند؛ و اما خوراك آنان در شبانه روز منحصر به يك وعده بود كه به جايگاه مرطوب آنان كه آكنده از جرثومه‌ها و ميكروبها و حشرات زيانبخش بود افكنده مى‌شد، و در اين اوضاع و احوال بسيار مايه وحشت و كثافتها/ ٤٢٥ و بوهاى نامطبوع دايمى آنها، اگر يكى از آنان از دنيا مى‌رفت بر جاى خود باقى مى‌ماند تا عفونت پيدا كند و متورم شود، و پس از او به ترتيب يكا يك ديگران نيز به همين سرنوشت مبتلا مى‌شدند و چون همه از اين دنيا مى‌رفتند، جلادان دستگاه ظالم سقف را بر چاله ايشان كه بيشترشان در آن به صورت استخوان پوسيده درآمده بودند خراب مى‌كردند و گورى دسته جمعى براى ايشان به وجود مى‌آمد.

با وجود اين فتنه سخت، يكى از ايشان- در آن صورت كه فرصت بيرون آمدن از آن چاله برايش فراهم مى‌آمد- شمشير انقلاب را از نيام بيرون مى‌كشيد و ترس و بيم آنان از رفتن براى رسيدن به هدفهاى خود باز نمى‌داشت، بدان جهت كه راه خويش را از روى عقل و فهم برگزيده بودند، و به آنچه مى‌كردند ايمان واقعى داشتند، و مى‌دانستند كه اين آزار دنيوى امرى كوچك است و خطرى ناچيز دارد و دورانى كوتاه، و عذابى كه منتظر فرا گرفتن دشمنانش در روز قيامت است بس بزرگ و تحمل ناپذير و ابدى است، عذابى كه شخص اگر مالك مقدار زرى به اندازه كره زمين باشد، حاضر است كه آن را بدهد و از اين عذاب رهايى پيدا كند.

«وَ لَئِنْ جاءَ نَصْرٌ مِنْ رَبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ‌- و اگر يارى و