تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٠٠ - أ تأتون الذكران؟

طرد مى‌كنم و به مبارزه با عادت شما خواهم پرداخت.» پس قصد او دورى نفسانى از عمل ايشان بوده، و معروف است كه هر كس به عمل قومى رضا دهد با آنان محشور مى‌شود، و هر كه آن را طرد كند، هرگز با ايشان آميزش پيدا نخواهد كرد.

وجود ميل نفسانى محض به يك عمل زشت سببى از سببهاى پرداختن به آن عمل است، در صورتى كه زشت شمردن عمل و بيزارى نفسانى از آن مانعى براى اقدام كردن به آن و سرانجام غوطه‌ور شدن در آن است.

/ ١٠٨ معارضه و چالش از صفات پيامبران بزرگوار (ع) است، چه آنان سخت و آشكار به مخالفت و چالش با انحرافات مى‌پردازند و از خشم جوامع خود بيمناك نمى‌شوند.

[١٦٩] «رَبِّ نَجِّنِي وَ أَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ‌- پروردگارا! مرا و كسانم را از آنچه مى‌كنند رهايى بخش.» از عمل آنان به خداوند سبحانه و تعالى ابراز بيزارى كرد و از خدا درخواست كه خود و كسانش شركاى قوم وى در اين كارهاى زشت نباشند، چه بيم آن داشت كه خاندانش نيز همچون ديگران به اين مصيبت گرفتار شوند، پس لوط (ع) پدرى بود كه مى‌كوشيد تا كسان و خويشاوندان خود را از فساد دور نگاه دارد، و با تربيت آنان را از بدى و زشتى مصونيت بخشد، و او از كسانى نبود كه براى فرزندان خويش معتقد به آزادى مطلق بوده باشد، و تربيت آنان را به امثال خودشان يا به مردان واگذارد.

[١٧٠- ١٧١] «فَنَجَّيْناهُ وَ أَهْلَهُ أَجْمَعِينَ* إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ‌- پس او و همه خاندانش را رهايى بخشيديم* مگر پير زنى را از پيشرفتگان در سن.» هنگامى كه مهمانانى بر لوط (ع)- كه بسيار مهمان نواز بود- وارد مى‌شد، همسر او بر بالاى بام خانه‌اش در هنگام شب آتش مى‌افروخت، و در هنگام روز از آن دود برمى‌خاست تا مردم قومش از مهماندار بودن خانواده با خبر شوند، پس همگان به سوى خانه او مى‌شتافتند و از مهمانان او خواستار عمل زشت جنسى با مردان‌