تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٩ - شرح آيات

حدود مسئوليت من همين است، و تنها آشكارا بيم مى‌دهم، و هر كس كه در عرصه ايمان آوردن به خدا داخل شود، خدا براى رسيدگى به كار او شايسته‌تر است.

[١١٦] «قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ يا نُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمَرْجُومِينَ‌- گفتند كه

اى نوح، اگر به اين كار پايان ندهى، حتما از سنگسار شدگان خواهى بود.» دور حجّت و برهان پايان پذيرفت، و دور تهديد و بيم دادن فرا رسيد، پس او را (ع) به آن تهديد كردند كه اگر از دعوت خود دست برندارد، سنگسارش خواهند كرد، بدان سبب كه به هستى و حيثيت اقتصادى و اجتماعى آنان- به پندار خودشان- آسيب رسانيده است، و چنان كه مى‌نمايد مردمان خرد و كم ارزش اجتماع را بر ضد بزرگان قوم تحريك كرده است، از آن روى كه/ ٨٤ بانگ به از ميان برداشتن تقسيم طبقاتى در اجتماع بلند كرده است، در صورتى كه آنان، همچون ديگر كافران به رسالت و انديشه‌هاى آن، سخت نسبت به اين امر حساسيت داشتند و به همين جهت به دشمنى با او برخاستند.

[١١٧- ١١٨] «قالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِي كَذَّبُونِ* فَافْتَحْ بَيْنِي وَ بَيْنَهُمْ فَتْحاً وَ نَجِّنِي وَ مَنْ مَعِيَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ‌- گفت: پروردگارا! قوم من مرا تكذيب كردند* پس ميان من و ايشان حكمى صادر كن و گشايشى فراهم آور و مرا و كسانى را كه با من ايمان آورده‌اند از دست ايشان نجات بده.» يعنى با فرستادن عذابى ميان من و ايشان داورى كن.

[١١٩] «فَأَنْجَيْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ‌- پس او و كسانى را كه با او بودند در كشتى پر و آماده شده نجات داديم.» در حديثى مأثور از امام باقر (ع) آمده كه مقصود از كشتى مشحون

«كشتى مجهّزى است كه از بارگيرى و مهيا كردن آن براى حركت فراغت حاصل شده و بايد حركت كند». [٢٤]