تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٣٩ - و ربك يختار

از گزينش خدا و گزينش رسول خدا بريدند و به گزينش خود پرداختند، در حالى كه قرآن به ايشان چنين مى‌گويد: «وَ رَبُّكَ يَخْلُقُ ما يَشاءُ وَ يَخْتارُ ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ سُبْحانَ اللَّهِ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌- و پروردگارت هر چه را كه بخواهد مى‌آفريند و برمى‌گزيند و آنان را هيچ حق اختيار و گزينشى نيست، خدا منزه و برتر از آن است كه به او شرك ورزند»، و نيز گفت عز و جل: «وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ‌- و مرد مؤمن و زن مؤمنه را نرسد كه چون خدا و رسولش امرى را فرمان دهند، براى ايشان (حق تصرف) و اختيارى در آن امر باشد». [٢٥] «سُبْحانَ اللَّهِ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ‌- خدا منزّه و برتر از آن است كه به او شرك ورزند.» در آيه تأكيدى است بر اين كه برگزيدن رهبرى غير الاهى، كه از راه انتخابات صورت مى‌گيرد يا از طريق مقياسهاى اساسى، گونه‌اى از شرك است.

/ ٣٦٢ [٦٩] و ما كه از رهبرى حقيقى آگاهيم، حق آن را نداريم كه او را ترك كنيم و به بهانه‌هاى مختلف، يا به هواى نفس و در برابر نصّ و مقياس الاهى، ديگرى را به جاى او برگزينيم، و هر اندازه هم سببها و انگيزه‌ها را پنهان نگاه داريم، خداوند متعال از آن آگاه است.

«وَ رَبُّكَ يَعْلَمُ ما تُكِنُّ صُدُورُهُمْ‌- و پروردگارت مى‌داند كه سينه‌هاشان چه چيز را در خود پنهان كرده است.» يعنى اسباب باطنى.

«وَ ما يُعْلِنُونَ‌- و چه چيز را آشكار مى‌سازند.» يعنى اسباب ظاهرى.

[٧٠] پس چون بخواهيم رهبرى اختيار كنيم، جز آن كه خدا مى‌خواند نبايد بوده باشد، چه او به ما از خودمان شايسته‌تر است، و معنى توحيد همين است.