تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٠١ - شرح آيات

كار آنان پايان يافت، پس سپاسگزار خدا باش كه به اسلام هدايت شدى.

و آن كس كه در برابر هدايت خدا و بودن با مؤمنان سپاسگزارى مى‌كند، ناگزير به گروه بندگان برگزيده خدا پيوسته است.

«وَ سَلامٌ عَلى‌ عِبادِهِ الَّذِينَ اصْطَفى‌- و سلام بر بندگانى كه او برگزيده است.» اگر ما به حق خدا را مى‌پرستيم، ناگزير بايد در پيوستن به بندگان برگزيده خدا شتاب ورزيم، و فرمانبردار و خاضع نسبت به خدا كسى است كه بر اولياى برگزيده او در ميان آفريدگانش سلام كند و سلام گفتن و تسليم حقيقى خاضع بودن نسبت به ايشان در گفتار و كردار از يك سو، و بيزارى جستن از دشمنانشان از سوى ديگر است، و به همين جهت در زيارت امامان عليهم السلام چنين آمده است

«خدا را گواه مى‌گيرم و خود گواهى مى‌دهم ... كه من دوستار دوستان شمايم، و كينه توز نسبت به دشمنانتان و دشمن ايشانم، در حال صلحم با كسى كه با شما در حال صلح باشد و در حال جنگ با كسى كه با شما مى‌جنگد». [٢٣] «آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ‌- آيا خدا بهتر است يا آنچه شما شريك او قرار مى‌دهيد؟!» در اين جا يك رشته از پرسشهاى توجيهى آغاز مى‌شود: آيا خدا بهتر است يا آنچه شريك او قرار مى‌دهيد؟ و هدف از اين پرسشها تحريك انسان است بر اين كه عقل خود را به كار اندازد و به تفكر بپردازد، تا از روى فهم و قانع شدن برخاسته از عقلش، در صورت پاسخ دادن به اين پرسشها به صورتى سالم و صحيح، از شرك دورى جويد.

[٦٠] در چارچوب بيان قرآن از عبرتهاى اقوام گذشته، سياق لحظاتى ما را متوقف مى‌سازد، از طريق آيات خدا در زندگى، ما را به ياد پروردگار عزيز و توانايمان مى‌اندازد