تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٩ - دروغگويان و شاعران

گوناگون قرار مى‌گيرد، و بر او است كه از خدا فراوان ياد كند تا عزيمت او دچار سستى نشود، و رؤيت و ديد او آشفتگى پيدا نكند، بلكه على رغم شبهه‌ها و تبليغها بينش نافذ او استوار بماند، و در برابر زيورها و مكرهاى شياطين سخت مقاوم باشد، و ذكر حقيقى خدا همان يادآورى قلبى در آن هنگام است كه با حرامى مواجه مى‌شود و از آن پرهيز مى‌كند، يا در رو به رو شدن با حلال از آن فايده برمى‌گيرد.

و اما امير المؤمنين (ع) گفته است

«هر كس از خدا در نهان ياد كند، فراوان به ياد او مى‌افتد. منافقان آشكارا به ذكر خدا مى‌پرداختند، و در نهان يادى از او نمى‌كردند، پس خداى عزّ و جلّ گفت: «يُراؤُنَ النَّاسَ وَ/ ١٣٩ لا يَذْكُرُونَ اللَّهَ إِلَّا قَلِيلًا- در برابر مردم ريا و خودنمايى مى‌كنند و جز اندكى به ياد خدا نمى‌افتند». [٥١] و شايد آشكارترين نشانه صاحب دعوت الاهى تحمل مسئوليت جهاد و مبارزه بر ضدّ ستمگرى بوده باشد، به همان گونه كه آشكارترين نشانه شعرا آن است كه به چيزهايى كه مى‌گويند عمل نمى‌كنند.

«وَ انْتَصَرُوا مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا- و پس از آن كه ستم ديدند به پيروزى دست يافتند.» ستيز با ظلم و سر فرود نياوردن در برابر ستمكاران ملازم يك فرد مكتبى صادق است كه از مكتب خود سلاحى مى‌سازد در برابر كژراهان.

«وَ سَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنْقَلَبٍ يَنْقَلِبُونَ‌- و آنان كه ستم كردند، به زودى خواهند دانست كه به چه بازگشتگاهى بازگشته‌اند.» سوره شعراء بدين گونه با شادمانى آرزوى مباركى كه به ستمديدگان مى‌بخشد، و بانگ شديدى كه هراس بر جان ستمگران فرو مى‌ريزد، پايان مى‌پذيرد، تا چنان باشد كه قلب مؤمن در ميان آرزو و هراس، و ميان دو نام رحمت و عزت‌