تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٣٧ - نام سوره

ثالثا: راهنما و رحمتى براى مؤمنان است.

رابعا: ميان مردمان به حق داورى مى‌كند.

و خدا به رسولش فرمان مى‌دهد كه بر او توكل كند، و اعتنايى به آن منكران نداشته باشد كه خدا آنان را به مردگان و كران تشبيه مى‌كند، بلكه بايد به مؤمنانى توجه داشته باشد كه اسلام آورده و به پروردگار خود تسليم شده‌اند.

همگان را از عقاب در روزى بر حذر مى‌دارد كه خدا براى ايشان جنبنده‌اى را از زمين بيرون مى‌آورد كه با آنان سخن مى‌گويد.

در آن هنگام كه بعضى از مجرمان در محشر حضور پيدا مى‌كنند و از ايشان پرسيده مى‌شود كه: چرا آيات خدا را تكذيب كرديد! به سبب ستمى كه كرده بودند گرفتار مى‌شوند.

سپس قرآن ما را به ياد خدا مى‌اندازد، و اين كه چگونه شب را براى آرامش و روز را براى تأمين معاش قرار داده است، ولى با دميده شدن در صور همه را به هول و هراس و فزع مى‌اندازد، و از اين آشوب بزرگ كسى جز نيكوكاران نجات نمى‌يابد، و كسانى را كه بدكاره بودند به رو در آتش دوزخ مى‌افكنند.

در پايان سوره رسول خدا به اعتبار حامل بودن رسالات خدا طرف خطاب قرار مى‌گيرد، و از پرستش خدا و تلاوت قرآن او سخن به ميان مى‌آيد. پس هر كه طلب هدايت كند براى خود و به سود خود چنين كرده است، و امّا درباره گمراهان پيامبر تكليفى جز بيم دادن ايشان ندارد.

و سوره با حمد خدا و بيم دادن منكران پايان مى‌يابد، و به آنان مى‌گويد كه به زودى آيات معجزه‌آميز خدا به صورتى به ايشان خواهد رسيد كه آنها را بشناسند، و خدا از آنچه مى‌كنند غافل نيست.