تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦ - شرح آيات

مى‌سازد، و به همين جهت بوده است كه فرستادگان خدا در ميان مردم غالبا برخوردهايى با تقاليد و سنتهايى داشته و از آنها اعراض مى‌كرده‌اند.

«إِلَّا كانُوا عَنْهُ مُعْرِضِينَ‌- مگر اين كه از آن دورى مى‌كردند.» [٦] مردمان هميشه به گذشته مى‌چسبيدند و تازه‌ها را در معرض ريشخند قرار مى‌دادند، و لذا رسالت را تكذيب مى‌كردند و خبر آن به ايشان مى‌رسيد: كه بر باطل آنان پيروز شده است، و بيهوده پشيمان مى‌شدند.

«فَقَدْ كَذَّبُوا فَسَيَأْتِيهِمْ أَنْبؤُا ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ‌- پس تكذيب كردند و خبر آنچه كه آن را مورد استهزاء قرار مى‌دادند، به زودى به ايشان خواهد رسيد.» [٧] و اگر در آيات خدا مى‌نگريستند، و به ميانجيگرى آنها پروردگار خويش را مى‌شناختند، و به نامهاى نيكوى او ايمان مى‌آوردند،/ ١٧ هرگز آنها را تكذيب نمى‌كردند.

اگر نظر آدمى به آفريدگان پيرامون خودش سالم باشد، حتما از راستى رسالتهاى خدا آگاه خواهد شد، چه آنها تعبير درستى از سنّتهاى خدا در آفريدگانش را جلوه‌گر مى‌سازند.

«أَ وَ لَمْ يَرَوْا إِلَى الْأَرْضِ كَمْ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ‌- چرا به زمين نگاه نكردند (تا ببينند كه) چه اندازه از جفتهاى گرامى در آن رويانيده‌ايم.» در زمين سير كن، و بر كشتزار شكوفنده‌اى نظر انداز، و در كنار هر درخت بار دار اندكى درنگ كن؛ آيا چه مى‌بينى؟ همه اينها به راستى تكامل يافته است

ريشه‌ها در زمين فرو رفته، و درخت بر ساقه ستبر خود ايستاده، و شاخه‌هاى خود را با نظم و آرايش كامل در فضاى اطراف تنه پراكنده ساخته، و در مقابل باد و باران و آفتها به ميانجيگرى دهها وسيله دفاع كه خداوند حكيم در آن آفريده است به چالش برمى‌خيزد؛ سپس چه مى‌بينى؟ مى‌بينى كه اين درخت- با وجود تكامل تمام خود- نيازمند جفتى است كه هر دو با آن تكامل پيدا كنند. چگونه خدا آن را از همه جهت بى نياز و گرامى داشته، و چگونه از اين جهت خاص او را نيازمند