تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٧ - شرح آيات

ديگرى ساخته است.

آيا در اين دليلى براى راهنمايى ما به پروردگارمان، و اين كه او بخشنده و مهربان است، و آيت رحمت او كامل كننده نعمت او و فراگير بودن آن نيست، و اين كه او توانا و عزيز است و نشانى عزت او اين است كه هر چيزى را در آفرينش نيازمند غير از خود قرار داده، و به همين سبب هر چيز را جفت آفريده تا ما را به آن رهبرى كند كه تنها او قادر و بى نياز است و به تسبيح او بپردازد؟

[٨] «إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً- هر آينه در اين آيت و نشانه‌اى است.» اگر آدمى به دنبال برهان و حجت باشد، همين دليل براى آن خواهد بود كه از برهان و دليل به هدايت دست يافته است، ولى بيشترين مردم در جستجوى دليل بر نمى‌آيند و خواستار حجت نيستند.

«وَ ما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ‌- و بيشترينشان مؤمن نيستند.» پس چشم به راه ايمان آوردن مردم مباش تا با ايشان ايمان آورى، بلكه هر چه زودتر به حق تسليم شود.

/ ١٨ [٩] عزّت خدا در سنت جفت بودن تجلّى پيدا مى‌كند، در صورتى كه تجلّيگاه رحمت او كرامتى است كه به چيزها بخشيده، و مردمان را از دسترس يافتن به نيازمنديهاى خود محروم نساخته، بلكه در زمين چيزهايى به وديعه نهاده كه براى ايشان سودمند است، و به همان گونه كه نيازمندى در يك طرف آفريده، همان را در طرف ديگر نيز آفريده است، و پيوسته اين يك از جفت به آن يك و آن ديگرى به اين يك نيازمند است.

«وَ إِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ‌- و پروردگار تو توانا و مهربان است.» نفس مؤمن در ميان دو اسم عزّت و رحمت تعادل را حفظ مى‌كند. يعنى زندگى او همراه با ترس از خشم خدا و اميدوارى به رحمت او مى‌گذرد، ولى بيشترين مردمان را رحمت خدا گرفتار غرور و فريب مى‌سازد و، به گفته دعا، از عزّت و توانايى او غافل مى‌مانند، دعا مى‌گويد

(خدايا! پياپى رسيدن نعمتت مرا از شكر گزارى در برابر آن غافل ساخت، و