اينكه وجوب امرى خارجى است در اينجا مفروغ عنه فرض شده است ولى برخى از فلاسفه وجوب را نيز از اعتبارات عقلى محض دانسته‌اند نه امرى خارجى و برخى ديگر بين امكان و وجوب تفصيل قائل شده‌اند: امكان را از اعتبارات عقلى محض وجوب را امرى خارجى دانسته‌اند. بنابراين، در مسئله سه قول وجود دارد: قول اوّل اينكه امكان و وجوب دو امر خارجى‌اند؛ قول دوم اينكه هردو اعتبار عقلى محض‌اند و قول سوم اينكه امكان اعتبار عقلى محض است و وجوب امرى خارجى است.

٢- ٢- ٣- ٧: امكان وصف است‌

اثبات اين مطلب بر دو مقدمه زير مبتنى است:

مقدمه اوّل: امكان قسم است در يك تقسيم.

مقدمه دوم: در هرتقسيمى مقسم به اقسام متصف مى‌شود.

نتيجه: امكان وصفى است كه مقسم به آن متصف مى‌شود. البته قبلا گذشت كه امكان سلب ضرورتين است و معنايى عدمى و سلبى است و معناى سلبى محض نمى‌تواند وصف چيزى واقع شود، پس بايد، مانند ساير معانى سلبى، ابتدا ذهن براى آن نحوى ثبوت فرض كند و سپس موصوفش را به آن متصف نمايد:

و اذ كان موضوعا في التقسيم المقتضي لاتّصاف المقسم بكلّ واحد من الاقسام، كان في معنا وصف ثبوتيّ يتّصف به موضوعه، فهو معنى عدميّ له حظّ من الوجود و الماهيّة متّصفة به في الاعيان.

٣- ٢- ٣- ٧: امكان وجود منحاز مستقل ندارد

اثبات اين مطلب بر دو مقدمه زير مبتنى است:

مقدمه اوّل: وجود و واقعيت امكان در خارج در حد وجود «عدم مضاف» است.