قاعده فوق از قاعده‌هاى مشهور فلسفه است. ابن سينا در مبدأ و معاد [١] فصلى به آن اختصاص داده و در نجات نيز در فصلى مستقل تحت عنوان «فى ان الواجب تام و ليس له حالة منتظرة» [٢] آن را ثابت كرده است. در شفا آن را از خواص واجب به شمار آورده‌ [٣] و در مواردى نيز به آن استناد كرده است‌ [٤]. بعد از ابن سينا نيز اين قاعده، تصريحا يا تلويحا، در اغلب كتب فلسفى مورد توجه واقع شده است. در اسفار [٥] مفصلتر از هرجاى ديگر درباره آن بحث شده است و در لمعات الهيه‌ [٦] بيش از هرجاى ديگر به آن استناد شده است.

باتوجه به اينكه مباحث مطروح درباره اين قاعده در كتب فلسفى بتفصيل بحث نشده، طبعا بايد مطالب اين فصل را مشروحتر توضيح داد. به هرحال، در اين فصل، مباحث زير بررسى مى‌شوند:

١- توضيح مدّعا؛

٢- آيا اين قاعده با دو قاعده «كل ما يمكن للواجب بالامكان العام فهو واجب له» و «كل ما يمكن للواجب فيكون له بالفعل» يكى است يا نه؟

٣- براهين؛

٤- اشكال وارد بر اين قاعده؛

[١] . ابن سينا، المبدء و المعاد، ص ٦.

[٢] . النجاة، ص ٥٥٣.

[٣] . الشفا، الالهيات، چاپ مصر، ص ٣٧.

[٤] . همان، ص ٣٧٦.

[٥] . الاسفار الاربعه، ج ١، ص ١٢٢.

[٦] . لمعات الهيه، ص ١٢٨ و ١٣٠ و ١٤٦ و ٢٦٢.