ضمنا اگر در يك فصل به مطلب ديگرى از همان فصل ارجاع داده شود، فقط شماره مطلب ذكر مى‌گردد و اگر به مطلبى از فصل ديگرى از همين مرحله ارجاع داده شود، پيش از ذكر شماره مطلب، شماره فصل نيز قيد مى‌گردد و اگر به مطلبى از فصلى از مرحله ديگر ارجاع داده شود، پيش از ذكر شماره مطلب، شماره مرحله و شماره فصل نيز يادآورى مى‌شود.

بنابراين، اگر در فصل ششم به ١- ٢- ٤- ٤ ارجاع داديم، يعنى به شماره ١- ٢- ٤- ٤ در همين فصل رجوع شود و اگر به فصل هشتم/ ٢- ١- ٦ ارجاع داديم، يعنى به شماره ١- ١- ٦ در فصل هشتم از همين مرحله رجوع شود؛ و اگر به مرحله دوم/ فصل اوّل/ ٢- ٥ ارجاع داديم، يعنى به شماره ٢- ٥ در فصل اوّل از مرحله دوم رجوع شود.

مسلّم است كه اين نوع شماره‌گذارى هم براى شماره‌گذار مشكل است هم براى خواننده؛ بيشك شماره‌گذارى مسلسل راحت‌تر است ولى حسن اين نوع شماره‌گذارى اين است كه روابط مطالب را روشن مى‌سازد. فى المثل، اگر به مطلبى شماره ٣- ٤ داديم، در واقع با اين شماره، نشان داده‌ايم كه اين مطلب مربوط است به بخشى كه با شماره ٤ مشخص شده نه ساير بخشها: يا برهان آن است يا اشكالى است بر آن يا فرعى است از آن و هكذا. همچنين تعيين شماره ٢- ٣- ٤ براى يك مطلب مبيّن آن است كه اين مطلب به بخشهاى اصلى ١ و ٢ و ٣ و ٥ و نيز به بخشهاى فرعى ١- ٤ و ٢- ٤ و ٤- ٤ مربوط نيست، فقط مربوط به بخش فرعى ٣- ٤ است و بر همين قياس است در شماره‌هاى چهار رقمى. به اين ترتيب، اين نوع شماره‌گذارى، اگر با دقت انجام پذيرد، تا حدى جايگاه منطقى مطالب را مشخص مى‌كند.

نكته ديگر اينكه در ويرايش جديدى كه براى چاپ دوم جلد اوّل اين كتاب صورت پذيرفته برخى از شماره‌هاى مطالب تغيير يافته است، طبعا در اين جلد هرجا به مطالب مقدمه مدخل يا خود مدخل يا به مطالب مرحله اوّل و دوم، كه در جلد اول درج شده است، ارجاع داده‌ايم طبق شماره‌گذارى جديد است نه شماره‌گذارى چاپ اوّل. بنابراين، جهت تسهيل كار براى كسانى كه چاپ اوّل آن را در دست دارند، اگر شماره مورد ارجاع از شماره‌هائى است كه تغيير يافته، شماره قبلى با شماره صفحه مربوط نيز در پاورقى ذكر شده است.

و السلام على من اتبع الهدى شعبان ١٤١٨/ آذر ١٣٧٦ قم- عبد الرّسول عبوديّت‌