از چهار مقدمه فوق، مقدمه اوّل در بحث جعل اثبات مى‌شود. مقدمه دوم همان اصالت وجود است كه در مرحله اوّل/ فصل دوم/ ٣ به اثبات رسيد، مقدمه سوم در مرحله دوم/ فصل اوّل/ ٤ «١» ثابت شد و مقدمه چهارم بديهى است، چون امتناع سلب شى‌ء از خودش امرى بديهى و بى‌نياز از برهان است.

ضمنا از توضيحات فوق تفاوت دو برهان نيز روشن مى‌شود. در برهان اوّل مسئله بر اساس امكان ماهوى ثابت شده است و در مسئله دوم از طريق امكان فقرى. منظور از امكان فقرى همان رابط بودن وجود معلول است نسبت به علت، از اين ويژگى كه وجود معلول عين احتياج و فقر به علت است به «امكان فقرى» تعبير مى‌كنند:

حجّة اخرى: الهويّة العينيّة لكلّ شى‌ء هو وجوده الخاصّ به و الماهيّة اعتباريّة منتزعة منه، كما تقدّم بيانة، و وجود الممكن المعلول وجود رابط متعلّق الذات بعلّته متقوّم بها لا استقلال له دونها لا ينسلخ عن هذا الشأن، كما سيجى‌ء بيانه- ان شاء اللّه. فحاله فى الحاجة الى العلّة حدوثا و بقاء واحد و الحاجة ملازمة له. و الفرق بين الحجّتين انّ الاولى تثبت المطلوب من طريق الامكان الماهوىّ، بمعنى استواء نسبة الماهيّة الى الوجود و العدم، و الثانية من طريق الامكان الوجودىّ، بمعنى الفقر الوجودىّ المتقوّم بغنى العلّة.