پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٥ - شرح و تفسير دوازده وصف ديگر

«كانُوا يَعْمَلُونَ» هيچ‌كس نمى‌داند چه پاداشهاى مهمّى كه مايه روشنى چشمهاست براى آنها نهفته شده، اين جزاى كارهايى است كه انجام مى‌دادند». [١] و با توجه به اينكه طبق آنچه در بخشهاى قبل اين خطبه گذشت، آنها در همين دنيا گويى بهشت و نعمتهاى بهشتى را با چشم خود مى‌بينند، اين حالت شادمانى و قرة العين در برابر بهشت، در همين جا براى آنها حاصل است. به عكس چون دنياى ناپايدار را آن‌گونه كه هست دريافته‌اند، هرگز دل به آن نمى‌بندند. آميختن حلم با علم و بردبارى با دانش و همچنين گفتار با كردار از برجسته‌ترين نقاط قوّت آنهاست، زيرا اگر عالم در برابر جهل جاهلان بردبار نباشد نجات دادن آنها براى او غير ممكن است و اگر گفتار آنها با عمل همراه نگردد تأثيرى در سخن آنها نخواهد بود. همان‌گونه كه در حديث امام صادق عليه السّلام آمده است: «إنّ العالم إذا لم يعمل بعلمه زلّت موعظته عن القلوب كما يزلّ المطر عن الصّفا؛ هرگاه عالم به علمش عمل نكند موعظه و اندرز او از دلها فرومى‌ريزد، آن‌گونه كه دانه‌هاى باران از سنگ سخت فرومى‌ريزد». [٢]

(١). سجده، آيه ١٧.

(٢). بحار الانوار، جلد ٢، صفحه ٣٩، حديث ٦٨.