پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٠٧ - شرح و تفسير ويژگىهاى مهم قرآن

«لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً» و از آن مهم‌تر اين‌كه اين ويژگى قرآن هرگز به خمود و خاموشى و پنهانى نمى‌گرايد.

در جمله هفتم قرآن تشبيه به بنايى شده است كه اركان و ستونهاى آن چنان مستحكم است كه هرگز ويران نمى‌شود و اين اشاره به جاودانگى تعليمات قرآن است. [١]

در جمله هشتم به تشبيه ديگرى برخورد مى‌كنيم؛ قرآن با داروى شفابخشى تشبيه شده كه هيچ آثار زيانبارى ندارد، زيرا مى‌دانيم غالب داروها به مضمون «ليس من دواء إلّا و يهيّج داء؛ هيچ دارويى نيست مگر اينكه اگر يك بيمارى را برطرف مى‌سازد بيمارى ديگرى را مى‌آفريند» [٢] آثار منفى مختلفى دارند؛ ولى قرآن دارويى است كه سرتاپا مثبت و شفابخش است.

تعبير به «شفاء» درباره قرآن در خود قرآن آمده است؛ در آيه ٥٧ سوره «يونس» مى‌خوانيم: « «قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ» از سوى پروردگار شما اندرزى براى شما آمد و چيزى كه شفابخش بيماريهاى (اخلاقى) در سينه‌هاست».

در آيه ٨٢ سوره «اسراء» آمده است: « «وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ» و از قرآن آنچه شفاء و رحمت است براى مؤمنان نازل مى‌كنيم».

حتى از بسيارى از روايات معصومين استفاده مى‌شود كه قرآن مجيد اضافه بر اين‌كه درمان بيماريهاى عقيدتى و اخلاقى است، درمان بيماريهاى جسمانى نيز هست. از جمله در روايات در مورد تأثير بسيار مثبت سوره «حمد» براى بيماريهاى ظاهرى تأكيد شده است.

در تفسير كنز الدقائق و ديگر تفاسير در تفسير سوره حمد روايات متعددى در اين زمينه آمده است. مرحوم كلينى نيز در جلد دوم اصول كافى در باب فضل القرآن، روايات‌

[١]. در نسخه نهج البلاغه «صبحى صالح» به جاى «بنيان» «تبيان» آمده است؛ ولى جمعى از شارحان در متن همان «بنيان» را ذكر كرده‌اند و متناسب با «لا تهدم اركانه» همين است.

[٢]. الكافى، جلد ٨، صفحه ٢٧٣، حديث ٤٠٩.