پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٨ - نه وصف مهم ديگر

خورده شده است. (مردم) به خير او اميدوار و از شرّش در امانند. اگر در ميان غافلان باشد جزو ذاكران محسوب مى‌شود و اگر در ميان ذاكران باشد در زمره غافلان نوشته نمى‌شود.

كسى را كه به او ستم كرده (و پشيمان است) مى‌بخشد و به آن‌كس كه محرومش ساخته عطا مى‌كند و به كسى كه پيوندش را با وى قطع كرده است، مى‌پيوندد. سخن زشت و خشونت‌آميز از او دور است، گفتارش نرم و ملايم، منكرات از او غايب، و معروف و كارهاى شايسته او حاضر. نيكى‌اش روى آورده و شرّش پشت كرده است. در برابر حوادث سخت، استوار و در حوادث ناگوار، شكيبا و به هنگام فزونى نعمت شكرگزار است. به كسى كه با او دشمنى دارد ستم نمى‌كند و به سبب دوستى با كسى مرتكب گناه نمى‌شود و پيش از آنكه شاهدى بر ضدّش اقامه شود اعتراف به حق مى‌كند. آنچه حفظش را به او سپرده‌اند تباه نمى‌سازد و آنچه را به او تذكّر داده‌اند فراموش نمى‌كند. مردم را با نام‌هاى زشت نمى‌خواند و به همسايگان زيان نمى‌رساند. مصيبت زده را شماتت نمى‌كند. در امور باطل وارد نمى‌شود و از دائره حق بيرون نمى‌رود. هرگاه سكوت كند سكوتش وى را غمگين نمى‌سازد و اگر بخندد صدايش به قهقهه بلند نمى‌شود و هرگاه به او ستمى شود (حتى الامكان) صبر مى‌كند تا خدا انتقامش را بگيرد. نفس خود را به زحمت مى‌افكند؛ ولى مردم از دست او راحتند. خويشتن را براى آخرت به تعب مى‌اندازند و مردم را از ناحيه خود آسوده مى‌سازد. دورى‌اش از كسانى كه دورى مى‌كند، به سبب زهد و حفظ پاكى است و نزديكى‌اش به كسانى كه نزديك مى‌شود، مهربانى و رحمت است؛ نه اينكه دورى‌اش از روى تكبّر و خودبزرگ‌بينى و نزديكى‌اش براى مكر و خدعه (و بهره‌گيرى مادى) باشد.

شرح و تفسير

نه وصف مهم ديگر

امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه نخست به بيان نه وصف ديگر از اوصاف برجسته‌