عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٠٢ - ٢٠٠ - از تو حركت از خدا بركت

وهم به اوج قدس ناموس اله كى رسد

فهم كه نعت بانوى خلوت كبريا كند

بسمله صحيفه فضل و كمال و معرفت‌

بلكه گهى تجلى از نقطه تحت با كند

مفتقرا متاب روى از در او به هيچ سوى‌

زان كه مس وجود را فضه او طلا كند[١]

ساده مردى بود در يك مدرسه‌

احمقى بى‌حاصلى پر وسوسه‌

روز و شب در حجره گفتى اى خدا

عالمم گردان و بر من در گشا

ديگران در حجره‌ها پهلوى او

جمله در تكرار بودند و غلو

پر شده از بانگ هريك صحن و بام‌

جمله در بحث اصولين و كلام‌

بحث ايشان را مدرس مى‌شنيد

بر در و بر بام هريك مى‌دويد

روز و شب تا بيند ايشان در جهاد

چون همى‌كوشند در علم و رشاد

حرصشان چونست در تحصيل‌ها

تا از ايشان كيست افزون در ذكا

او همى گفتى همه شب كاى خدا

عالمم ساز و بزرگ و مقتدا

پس مدرس گفتش از روزن كه هان‌

روز و شب تكرار كن درست بخوان‌

او چنان پنداشت كان گفت از خداست‌

حرص تحصيلش ز جان چون موج‌هاست‌