عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣٨ - ١٣٢ - آيا مىدانى در حضور كه بودم؟

طلبه‌اى از ايران جهت تحصيل به سامرا رفت و در يكى از مدارس آن شهر مقيم شد.

پس از مدتى خبر فوت پدرش را شنيد، از ياران مدرسه سؤال كرد كه در اين مدرسه مرد خدا كيست؟ به او گفتند: آن شخصى كه در كنار حوض مشغول آب برداشتن است مرد خداست. نزد او آمد در حالى كه مشغول پر كردن آفتابه بود. عرضه داشت: پدرم از دنيا رفته، خواهش مى‌كنم از درگاه خدا براى او طلب مغفرت كنيد؛ آن مرد خدا گفت: وضو ندارم، ولى اين مستراح رفتن و قدم‌هايى كه در اين مسير بر مى‌دارم براى خدا نيت مى‌كنم و ثوابش را هديه پدر تو مى‌كنم!!

آن طلبه سخت رنجيده شد، ولى همان شب پدر خويش را در خواب ديد كه به او گفت: فرزندم! از بركت قدم‌هايى كه آن مرد خدا در طريق مستراح براى خدا برداشت، من از ثواب آن قدم‌ها در عالم برزخ بهره‌مند شدم‌[١].

١٣١- اگر مكلف از آداب نماز غافل گردد

امام باقر و امام صادق ٨ به فضيل بن يسار فرمودند: از نمازت آنچه توجه قلبت با آن بوده از آن توست، مكلف اگر تمام نماز را غلط به جا آورد، يا از آداب آن غافل گردد، آن نماز را مى‌پيچيند وسپس به صورت صاحبش مى‌زنند[٢].

١٣٢- آيا مى‌دانى در حضور كه بودم؟

ابو حمزه ثمالى مى‌گويد:

حضرت سجاد ٧ را ديدم نماز مى‌خواند، عباى آن جناب از شانه‌اش افتاد، حضرت تا از نماز فارغ نشد به عبا دست نزد. پس از نماز پرسيدم: چرا به عبا توجه نفرمودى؟

[١] - عرفان اسلامى: ٣/ ٦٠.

[٢] - عرفان اسلامى: ٣/ ٧٤.