شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥١ - شكايت كردن اهل زندان پيش وكيل قاضى از دست آن مفلس

شريعت را ظاهرى است و باطنى. ظاهر آن اعمال بدنى است كه كليد طلسم صورت قالب آمده ...» (مرصاد العباد، ص ١٦٢) قياس: ترتيب مقدمات است براى گرفتن نتيجه كه منطقيان آن را وسيلت رسيدن به حقيقت مى‌دانند.

ژاژ خاييدن: كنايت از جدال لفظى كردن و به قياسهاى صورى متوسل شدن.

ناشناس: نادانسته، ناآگاهانه.

مناسب و قافيت: كنايت از هماهنگى صورى و ظاهرى.

زيبايى كه نابود نشدنى است، جمال حق است. اوست كه آب و ساقى است و مست، و اين سخن با يزيد است چنان كه عطار نوشته است: «نقل است كه شيخ يك روز سخن حقيقت مى‌گفت و لب خويش مى‌مزيد و مى‌گفت هم شرابم و هم شرابخوار و هم ساقى.» (تذكرة الأولياء، ص ١٨٨) اگر طلسم جسم شكسته شود دانسته خواهد شد كه جز او كس نيست. اما اين اتحاد را از راه قياس و برهان نتوان فهميد و رسيدن بدان حقيقت جز از راه بندگى ميسر نيست.

آن چه پيروان عقل معنى و حقيقت پنداشته‌اند، صورت است. چه، اگر به معنى رسيده بودند اشكال قياس و برهان و ديگر مجادله‌ها را كه پرداخته ذهن آنهاست رها مى‌نمودند. آن كه ديد خود را ناديده انگاشت و آن كه نيروى ديدن حقيقت نداشت و هم را حقيقت پنداشت.

ب ٧٢٥- ٧٢٠ ضرير: كور. و در اينجا مقصود كسانى است كه چشم حقيقت بين ندارند و در فهم قرآن به دانستن معنى ظاهر اكتفا مى‌كنند.