شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٢ - ترسانيدن شخصى زاهدى را كه كم گرى تا كور نشوى

شدن در خدمت خدا. حال اگر يكى از اين اعضاى جسمانى در راه طاعت حق دچار نقص شود باكى نيست، چه آن نقص مقدمه‌اى براى كمال است. چنان كه اگر چشم در گريستن براى خدا و آمرزش خواستن از گناه كور شود موجب بالا رفتن درجه بنده نزد حق تعالى است. و اگر چشم ظاهر از ميان رود خدا ديده باطن به جاى آن دهد. سپس مى‌گويد استغاثه و زارى بر درگاه خدا تنها بايد براى استكمال روح باشد نه براى خواهشهاى نفس. چنان كه آن ابله از عيسى خواست تا استخوانهاى مرده را زنده كند. امّا نمى‌دانست سرانجام چه خواهد شد. تنها هوسى كرده بود و آن هوس- چنان كه خواهيم ديد- به مرگ او پايان يافت. پس پيوسته بايد از خدا كمال عقلانى و علوِّ درجات روحانى را خواست كه اگر آن فراهم شد كمال جسم را نيز به دنبال خواهد داشت. و اگر معاد آراسته گرديد معاش هم ميسر است. حق تعالى فرمايد «وَ لا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلى‌ ما مَتَّعْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌ وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى‌: و دو ديده‌ات را بدان چه جفت جفتى از آنان را برخوردار ساختيم- از زيور زندگى دنيا- تا آزمايششان كنيم، مدوز و روزى پروردگارت بهتر و پايدارتر است و كسان خود را نماز فرما و بر آن شكيبا باش از تو روزى نمى‌خواهيم ما تو را روزى مى‌دهيم و عاقبت پرهيزكارى راست.» (طه، ١٣١- ١٣٢)