شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٢٨ - گرفتار شدن باز ميان جغدان به ويرانه

دست داده است.

ب ١١٢٦- ١١٢٢ جُحود: انكار.

جان دادن: استعارت از راهنمايى كردن، دانا ساختن.

جان كندن: استعارت از ماندن در جهل مركب، و در گمراهى به سر بردن.

آفتاب: استعارت از عارف كامل.

بود: بودن، هستى، وجود داشتن.

افتاده ابد در قعر چاه: استعارت از كسى كه هيچ گاه توفيق رستگارى نخواهد يافت. خورشيد ازل: استعارت از ولى كامل.

بايست: خواست، درخواست.

نادان را با تعليم دانا توان كرد و درون تيره را با نور معرفت روشن توان ساخت. چنين وظيفه را عارف كامل بر عهده دارد. اما حسود خواهان بهره بردن از علم و معرفت نيست بلكه قصد او پوشاندن خورشيد نورانى است چنان كه سعدى گويد: «در سايه دولت خداوندى دام ظله همگنان را راضى كردم مگر حسود را كه راضى نمى‌شود الّا به زوال نعمت من.» (گلستان، ص ٦٤)

[گرفتار شدن باز ميان جغدان به ويرانه‌]