شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠ - مقدمه مولانا

چه، اين تعبير در جاى ديگر نيز آمده است.

٥٠٤/ ٤ يا صَغِيَر السِّنِّ ...: مأخوذ از غزلى است كه مولانا سروده است:

(ديوان كبير، ب ٢١٢٥٧- ٢١٢٥٨) نيكلسون «صغير السّن» را دندان كوچك معنى كرده و بعضى از او پيروى كرده‌اند و آن خطاست. صغير السّن بر گردان خردسال و نورس است. بايد توجه داشت كه مخاطب مولانا در غزل، كودك شير خوار كه تازه دندان بر آورده است نيست. تركيب «صغير السّن» در جاهاى ديگر نيز به همين معنى كه گفتيم آمده است: غرسُ النِّعمة در مخاطبه احمد بن ابى دؤاد آرد: «فقالا اختَرنا مُحَمَّد بنَ الواثِقِ فَقالَ بَخّ بَخّ ابن أميرِ المؤمِنينَ وَ احَقُّ النّاسِ بِميراثِهِ الّا أنَّهُ صَغِيرُ السِّنِّ لا يُصلحُ لِلِامامَةِ.» (الهفوات النادرة، ص ٣٦٥) ذات احديت عزّ اسمه را جلوه‌هاست، ديده‌هاى كوتاه بين حقيقت اين جلوه‌ها را درك نتوانند كرد. و چون خداوندان اين ديده‌ها خردشان ناقص است در اشتباه خواهند افتاد و گروهى مشبه مى‌شوند. ذات بى‌نقش گاه نقشى را در هم مى‌ريزد و آثار وجودى را از ميان مى‌برد تا نشان دهد كه او منزه است از اينكه در صورتى در آيد يا تجسمى پذيرد. اين مطلب را ابن عربى بدين صورت گويد:

(شرح نيكلسون، ذيل بيت ٥٩) و حاصل آن كه حق تعالى شأنه در هر صورتى كه تجلّى كند نه آن است و نه از آن به كران است چنان كه مولى امير مؤمنان (ع) فرمايند: «مَعَ كُلِّ شَى‌ءٍ لا بِمُقارَنةٍ وَ غَيرُ كُلِّ شى‌ءٍ لا بِمُزايَلَةٍ.» (نهج البلاغه، خطبه ١)