شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٩ - قسم غلام در صدوق و وفاى يار خود از طهارت ظن خود

دارى كه جايگزين آن عملها شود.

ب ٩٥٩- ٩٥٤ قُنُوط: نوميدى.

حَشر: گرد آوردن. بر انگيختن، و در اين بيت به معنى لازم به كار رفته است (بر انگيخته شدن).

فَشر: هذيان، بى‌هوده (غياث اللغات، به نقل از لطايف). فشار، و از كلام عرب نيست (اقرب الموارد).

١٧٢٨/ ٢ لَون: رنگ، شكل.

فانى: نيست شده، نابود.

كَون: هستى، هست شدن.

سايق: راننده.

نوبت: مجال، وقت.

چنان كه در بيتهاى گذشته ديديم شاه به غلام گفت عبادتها و عملهاى جسمانى عرضهاست و عرض باقى نمى‌ماند، لكن به جوهر مُبدّل گردد و براى آن مثالها آورد.

سپس از غلام پرسيد آن چه از كارهاى تو پديد آمده و ماندنى است و توانى آن را به آخرت برد چيست؟

مولانا در اين بيتها از گفته غلام به نكته‌اى دقيق اشارت مى‌كند و آن اينكه اگر عبادتها