كه ناچار است از آنكه تقديرات خداى تعالى و حكمهاى او بر وفق آنچه خواسته است، جارى شود و حكم نموده است و زود باشد كه خداى تعالى قضا و قدر[١] و حكم خود را در باره تو جارى نمايد، پس با من عهد كن كه پنهان نمائى و اظهار نكنى كلامى را كه آن را به تو مى‌گويم تا آنكه من بميرم و بعد از فوت من نيز تا دوازده ماه و ترا به چيزى خبر مى‌دهم كه اصل آن از جانب خداى تعالى است. هر گاه كه تو اين كلام را در هر صبح و شام بگوئى پس به نوشتن ثواب آن هزار هزار فرشته نويسنده زودنويس مشغول مى‌شوند و خداى تعالى هزار هزار فرشته را موكّل مى‌كند كه براى تو استغفار كنند كه به هر فرشته‌اى قوّت هزار هزار سخنگوى سريع الكلام داده مى‌شود و براى تو در دار السّلام هزار خانه در صد كوشك بنا مى‌شود كه تو در آنها همسايه اهل آنها باشى و براى تو در بهشت فردوس هزار خانه در صد قصر بنا كرده مى‌شود كه براى تو در همسايگى جدّ تو باشد و از براى تو در جنّات عدن هزار هزار شهر بنا مى‌شود و با تو در قبر نوشته‌اى محشور مى‌شود كه در آن اين نوشته باشد كه اينك در اين هنگام بر تو براى بيم و ترس راهى نيست. براى تو تشويشى و اضطرابى در وقت گذشتن از پل صراط نخواهد بود و براى تو عذاب جهنم نخواهد بود و تو اين دعا را بر حاجتى نمى‌خوانى كه دوست داشته باشى آنكه آن حاجت در آن روز برآورده شود، پس شام نگردد مگر آنكه آن حاجت برآورده شود و آن حاجت هر چيز باشد و هر قدر كه باشد و آن حاجت در هر جايى كه باشد و تو نمى‌ميرى مگر شهيد در راه خدا و در زمان حيات خود در كمال نيكبختى زندگانى خواهى نمود كه به تو هرگز درويشى و نه ديوانگى و نه گرفتارى نرسد و براى تو در هر روزى به عدد هر نفس از جنّ و انس هزار هزار حسنه نوشته مى‌شود و از تو هزار هزار سيّئه محو مى‌شود و براى تو در بهشت هزار هزار مرتبه بالا برده مى‌شود و براى تو عرش و كرسى طلب آمرزش مى‌نمايند تا آنكه در نزد خداى تعالى بايستى و از خدا براى كسى حاجتى را طلب نمى‌كنى مگر آنكه آن حاجت برآورده شود و از خداى تعالى حاجتى را براى خود و از براى غير خود تا به آخر زمانه در دنيا و در آخرت طلب نمى‌كنى مگر آنكه آن حاجت برآورده شود. پس با من عهد كن همچنان كه براى تو ذكر نمودم. پس حضرت امام حسين ٧ فرمودند كه: اى پدر بزرگوار با من به هر چيز كه خواهيد، شرط و عهد كن. حضرت امير المؤمنين ٧ فرمودند كه: از تو بر اين عهد مى‌گيرم كه اين سرّ مرا پنهان كنى. پس هر گاه كه ترا وفات برسد، پس اين دعا را به كسى تعليم مكن مگر به اهل بيت خود يا شيعيان يا بزرگان و دوستان ما. پس بدرستى كه اگر چنانچه به غير اين جماعت تعليم نمائى هر آينه از خداى تعالى حاجتهاى‌[٢] خود را در هر باب مى‌طلبند و خداى تعالى مراد ايشان را روا مى‌كند. پس من مى‌خواهم كه خداى تعالى بر شماها اهل بيت نعمت خود را تمام كند به سبب آنچه به من تعليم نموده است و من آن را به شماها تعليم كرده‌ام تا آنكه شماها در روز قيامت محشور شويد در حالى كه بر شما ترسى نباشد و اندوهناك نباشيد. پس حضرت امام حسين ٧ شرط و عهد نمودند بر آنچه مذكور شد. پس حضرت امير المؤمنين ٧ فرمودند كه: هر گاه امرى را اراده داشته باشى پس اين دعا را بخوان كه آن ان شاء اللَّه تعالى برآورده مى‌شود و دعا اين است:

تنزيه مى‌كنم خدا را تنزيه كردنى و همه ستايش براى خداست و نيست خدائى مگر خدا و خدا بزرگتر است و نيست حركتى و نه توانائى مگر به خدا [بلند مرتبه بزرگ‌]

[١] -يعنى در كربلا شهيد شدن را.

[٢] -يعنى حاجتهاى دنيوى و نامشروع.