گفتار و كار و كردار خداوندا بدرستى كه پناه مى‌برم به تو از شرّ جن و انس و از شرّ چيزى كه محسوس شود و از شرّ چيزى كه بنظر نيايد و از شرّ حادثهائى كه وارد شوند در شب و روز و از شرّ نفس‌ها جن و از شرّ چشمهاى انس، خداوندا بدرستى كه من پناه مى‌برم به تو از شرّ نفس خود و از شرّ زبان خود و از شرّ گوش خود و از شرّ چشم خود پناه مى‌برم به تو از نفسى كه [قناعت نكند و از شكمى كه‌] سير نشود و از دلى كه فروتنى نكند و از دعائى كه شنيده و برآورده نشود و از نمازى كه قبول نشود [بالا نرود]، خداوندا وامگذار [قرار مده‌] مرا[١] در چيزى از عذاب تو و مينداز مرا در گمراهى، خداوندا بدرستى كه من پناه مى‌برم به سختى پادشاهى تو و به عزّت توانائى تو و بزرگى سلطنت و قوّت تو از شرّ آفريدگان تو همه.

پس بعد از تمام شدن اين دعا حضرت امام جعفر صادق ٧ فرمودند كه: اين دعا از براى هر امرى است كه اهتمام به شأن او باشد و از براى دفع هر اندوهى است كه روى دهد و اين دعائى است كه حاجت كسى كه اين دعا را بخواند، ردّ كرده نمى‌شود.

٧- دعاى ديگر از براى امير المؤمنين ٧ در روز جنگ صفين.

ابن طاوس عليه الرّحمة گويد كه: يافتم و روايت نمودن اين دعا را از كتاب دعا و اذكار، تصنيف حسين بن سعيد اهوازى رحمه الله به سندهاى خود، از يعقوب بن شعيب، از حضرت امام جعفر صادق ٧ كه آن حضرت فرمودند كه: از جمله دعاهاى حضرت امير المؤمنين ٧ در روز صفين اين بود كه دعا كرد:

خداوندا اى پروردگار اين سقف بلند كرده‌شده باز داشته‌شده نگاهداشته‌شده از افتادن كه گردانيده‌اى تو آن را محلّ فرو رفتن‌[٢] شب و روز و گردانيده‌اى در آسمان محلّ حركت نمودن آفتاب و ماه و منزل‌هاى ستارگان بزرگ و ستاره‌هاى كوچك و گردانيده‌اى سكنى‌كننده در آن گروهى را از فرشتگان كه دلگير نمى‌شوند از عبادت و بندگى كردن و اى پروردگار اين زمين كه گردانيده‌اى آن را آرامگاه از براى مردمان و چهارپايان چرنده و جانوران و آنچه مى‌دانيم ما

[١] -يعنى وامگذار مرا بلكه نجات ده و خلاص كن مرا از عذاب خود و در بعضى نسخه‌ها« لا تحلّنى» به حاء بى‌نقطه است، يعنى فرود مياورد مرا در عذاب خود. و اللَّه يعلم

[٢] -يعنى گردانيده‌اى آسمان را محلّ فرو رفتن و برطرف شدن شب و روز، يا آن كه گردانيده‌اى آن را محلّ كم شدن و ناقص گرديدن شب و روز. و اللَّه يعلم