خداوندا بدرستى كه پناه مى‌برم به تو از آنكه درويش گردم من در توانگرى از جانب تو[٢] يا آنكه گمراه شوم در راهنمائى تو يا آنكه خوار شوم در عزّت تو يا آنكه ستم رسيده شوم در پادشاهى تو يا آنكه بيچاره و مضطر گردم و حال آنكه فرمانفرمائى به سوى توست، خداوندا بدرستى كه من پناه مى‌برم به تو از آنكه بگويم سخن ناحق و دروغ را يا آنكه مرتكب شوم زنا را يا آنكه باشم به سبب نعمتهاى تو صاحب غرور و تكبّر.

١٠- از آن جمله دعائى است از براى مولاى ما امير المؤمنين ٧ كه آن را به اويس قرنى تعليم نمودند.

ابن طاوس گويد كه: اين دعا غير آن دعائى است كه آن را در كتاب «سعادات» ذكر كردم و غير آن دعائى است كه آن را در كتاب «اغاثة الدّاعى» ذكر نموده‌ام. حديث نموده ما را موسى بن زيد از اويس قرنى از امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب ٧ كه فرمودند: هر كس اين دعا را بخواند، خداى تعالى همه حاجت‌هاى او را بر مى‌آورد و رسول خدا ٦ فرمودند كه: قسم به كسى كه مرا براستى به پيغمبرى فرستاده است، آنكه كسى كه به او گرسنگى و تشنگى رسيده باشد، پس اين دعا را بخواند، خداى تعالى او را سير مى‌گرداند و آب ارزانى مى‌دارد و اگر شخصى اين نام‌ها را بر كوهى بخواند كه حايل باشد ميان او و ميان جايى كه اراده آن را داشته باشد هر آينه آن كوه راه خواهد داد تا آن كه برود به آنجائى كه مى‌خواهد و اگر اين دعا را بر ديوانه‌اى بخواند عاقل مى‌شود و اگر اين دعا را بر زنى بخواند كه بر او زائيدن دشوار باشد، خداى تعالى بر او وضع حمل را آسان مى‌گرداند و فرمودند: قسم به كسى كه مرا به راستى به پيغمبرى فرستاده است آنكه هر كس اين دعا را چهل شب جمعه بخواند خداى تعالى مى‌آمرزد از براى او هر گناهى را كه ميان او و ميان خداى تعالى باشد و اگر شخصى بر پادشاه ظالمى داخل شود و اين دعا را بر آن پادشاه بخواند هر آينه خداى تعالى او را از شرّ آن خلاص مى‌گرداند و هر كس كه اين دعا را در وقت خواب بخواند پس در آن اثنا بخواب رود خداى عزّ و جلّ به عدد هر حرفى از اين دعا هفتاد هزار فرشته از روحانيان خلق مى‌نمايد كه روى‌هاى ايشان نيكوتر باشد از آفتاب به هفتاد هزار مرتبه كه از خداى تبارك و تعالى از براى او طلب آمرزش نمايند و براى او دعا كنند و از براى او حسنات بنويسد و هر كس كه اين دعا را بخواند و حال آنكه از او گناهان كبيره سر زده باشد هر آينه همه گناهان او آمرزيده مى‌شود و اگر در آن شب بميرد، شهيد مرده خواهد بود. راوى گويد كه: پس امير المؤمنين على بن ابى طالب به من فرمودند كه: اى ابا عبد اللَّه بدرستى كه خداى تعالى مى‌آمرزد او را و اهل بيت او را و مؤذن مسجد او را كه در آن نماز گزارده و پيشنمازى كه به او اقتداء نموده و آن دعا اين است:

[١] -مترجم گويد كه ذكر دعاى پيغمبر ٦ در اثناى دعاهاى حضرت امير المؤمنين ٧ از جهت آن است كه اين دعا با دعاى سابق به حسب معنى با يك ديگر نزديك و كمال مناسب دارند. و اللَّه يعلم

[٢] -يا آن كه پناه مى‌برم از آن كه با وجود آن كه تو توانگر و بى‌نيازى و من محتاج و درويش باشم به سبب عدم قابليّت من به آن كه تو مرا غنى گردانى. و اللَّه يعلم