افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٩٧ - كلامى در مورد احاديث وارده

پس آيه مورد بحث از جهت نزول جزو آيات مربوط به همسران رسول خدا (ص) و متّصل به آن نيست، حال يا اين است كه به دستور رسول خدا (ص) دنبال آن آيات قرارش داده اند، و يا بعد از رحلت رسول خدا (ص) اصحاب در هنگام تأليف آيات قرآنى در آنجا نوشته اند، مؤيد اين احتمال اين است كه اگر آيه مورد بحث كه در حال حاضر جزو آيه‌ «وَ قَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ» است از آن حذف شود، و فرض كنيم كه اصلًا جزو آن نيست، آيه مزبور با آيه بعدش كه مى‌فرمايد: «وَ اذْكُرْنَ» كمال اتّصال و انسجام را دارد و اتّصالش به هم نمى خورد.

پس معلوم مى‌شود جمله مورد بحث نسبت به آيه قبل و بعدش نظير آيه‌ «الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا ...» المائدة: ٣ است كه در وسط آياتى قرار گرفته كه آنچه خوردنش حرام است مى شمارد، كه در جلد پنجم اين كتاب در سوره مائده گفتيم كه: چرا آيه مزبور در وسط آن آيات قرار گرفته، و اين بى نظمى از كجا ناشى شده است.

بنابراين آنچه گفته شد، كلمه‌ «أَهْلَ الْبَيْتِ» در عرف قرآن اسم خاص است كه هر جا ذكر شود، منظور از آن اين پنج تن هستند، يعنى رسول خدا (ص) و على و فاطمه و حسنين (عليهم السلام) و بر هيچ كس ديگر اطلاق نمى‌شود، هرچند كه از خويشاوندان و اقرباى آن جناب باشد، البته اين معنا، معنايى است كه قرآن كريم لفظ مذكور را بدان اختصاص داده و گرنه به حسب عرف عام كلمه مزبور بر خويشاوندان نيز اطلاق مى‌شود.

كلمه «رجس»- به كسره را، و سكون جيم- صفتى است از ماده رجاست، يعنى پليدى، و قذارت، و پليدى و قذارت هيأتى است در نفس آدمى، كه آدمى را وادار به اجتناب و نفرت مى نمايد، و نيز هيأتى است در ظاهر موجود پليد، كه باز آدمى از آن نفرت مى نمايد اولى؛ مانند پليدى رذايل، دومى؛ مانند پليدى خوك، همچنان كه قرآن كريم اين لفظ را در هر دو معنا اطلاق كرده، در باره پليدى ظاهرى فرموده: «أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ ...» الأنعام: ١٤٥ و همچنان در پليدى هاى معنوى؛ مانند شرك وكفر و اعمال ناشايسته به كار برده‌