افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٥ - سخنى در باره معجزه انبياء

بعضكم دانسته مى‌شود؛ ولى كلمه اهبطا فرمان به دو نفر است نه به سه نفر و ممكن است كه مراد آدم و زوجه او بوده باشد و شيطان بالتبع مراد باشد.

سوره انبياء

اين سوره مكى و داراى ١١٢ آيه مى‌باشد و بيست و يكمين سوره‌هاى قرآن است، شايد سبب نام گذارى اين سوره به انبياء اين است كه از ١٦ پيامبر نام برده شده و از دو پيامبر ديگر بدون اين كه نام برده شود يادى به عمل آمده است (پيامبر اسلام و عيسى عليهما السلام)، و اين سوره داراى ١١٦٠ واژه و ٤٨٩٠ حرف است.

سخنى در باره معجزه انبياء

فَلْيَأْتِنا بِآيَةٍ كَما أُرْسِلَ الْأَوَّلُونَ‌ الأنبياء: ٥. (مشركين منكرين آسمانى بودن قرآن مى‌گفتند) پيامبر بايد براى ما معجزه‌اى بيارد چنانچه رسولان گذشته آوردند.

١. شكى نيست عقل حكم مى‌كند كه انبياء و رسولان خدا پيام آورى خود شان را براى مردمى كه به سوى آنان مبعوث شده‌اند ثابت كنند، كه يكى از اين راه‌ها اين است كه كارى را كه ديگران به حسب عادت نتوانند، يا خود انجام دهد و يا از خدا بخواهد آن را انجام دهد و يا خداوند بدون خواست پيامبر آن را براى اقناع مردم انجام دهد، وگر نه در پذيرفتن دستورات مدعى نبوت و رسالت مقصر و مستحق عقاب نخواهند بود و حجت خدا بر آن‌ها تمام نخواهد شد.

بلى لازم نيست كه اعجاز در كميت و كيفيت خود موافق اقتراحات (پيشنهادهاى مردم) باشد بلكه تنها حجت را بر مردم تمام كند.

٢. از جهت ديگر قانون عليت و سببيت در تمام اجزاى جهان حكومت داشته و هيچ استثنايى ندارد؛ و عموميت اين قانون متعلق قدر و قضاى الهى مى‌باشد و خلاقيت و ربوبيت از همين كانال مى‌گذرد فَلَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَبْدِيلًا وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّتِ اللَّهِ تَحْوِيلًا فاطر: ٤٣.