افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٦ - نقش نبوت در قيامت

ولى در سوره بقره آيه ٦٢ چنين ارشاد فرموده است: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ النَّصارى‌ وَ الصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ.».

در اين آيه كه دو دسته (مشركين و مجوس) نيامده و چنين فرموده: «كسانى كه ايمان آورده اند و يهودى و نصارى و صابئين كه به خدا و روز ديگر (قيامت) ايمان آورده و عمل صالح انجام داده اند، براى آنان مزد شان نزد پروردگار شان است و ترس و غمى براى آنان نيست.

و در سوره مائده آيه ٦٩ چنين نازل شده است: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئُونَ وَ النَّصارى‌ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ.».

در اين آيه، مانند آيه سابق مجوس و مشركين نيامده، ولى كلمه صابئين بر خلاف آيه قبلى كه در آخر آمده، مانند آيه اول بين يهودى ها و نصارى قرار گرفته است.

آيا مى‌شود گفت اين چهار دسته (مسلمانان، يهوديان، صابئان و نصارى) اگر ايمان به خدا و روز قيامت داشتند، در قيامت از دوزخ و عذاب آن ترسى ندارند، بلكه مزد ايمان و عمل شان به آنان داده مى‌شود، و بدين ترتيب ايمان مطلق نبوت در رستگارى قيامت كفايت مى‌كند و ايمان به نبوت خاصه شرط نيست؟

مى گوييم مراد از كفايت ايمان به خدا و روز قيامت و عمل صالح براى يهوديان و نصرانيان و صابئين كه پيامبرى داشته اند و ستاره پرست نبوده اند بلكه مانند يهوديان و نصارى خدا پرست بوده اند، در فرضى مى باشد كه نبوت پيامبران سه گانه برقرار بوده و دين شان دين واقعى خداوند بوده، نه آنانى كه بعد از نسخ اديان شان باز برهمين اديان منسوخه خود