افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١١٦ - تنبيه بر چند امر

همه نيرو هاى مادى و معنوى او از خالق او لحظه به لحظه‌[١] مى رسد، و هدايت فطرى و تشريعى او نيز از جانب معبود است و همه روزى او از رازق اوست؛ و مخلوقى كه در نعمت هاى غير قابل حساب غرق است، ديگر حقى در صرف عمر خود در رضاى خالق خود، ندارد؛ لذا رسيدن به بهشت پرنعمت به منزله ارث بردن است كه مجانى مى باشد.

تنبيه بر چند امر

١- باب افعال براى فعل متعدى مى‌آيد و حتى افعال لازم را به اين باب براى تعدى مى آورند، مثل" كرم" و" اكرم"؛ ولى در چند مورد اين باب به معناى لازم آمده است. كه يكى از آن موارد" افلح" است كه در اول اين سوره آمده است، يعنى مؤمنانى كه داراى صفات خشوع در نماز،[٢] و روى گردانى از لغو و بيهودگى كه بيرون از هدف زندگانى است، و دادن مال و يا تزكيه نفس، و يا هر عملى كه پاكى باطن را مى‌آورد، و حفظ دستگاه تناسلى از حرام، و رعايت امانت هاى مردم، و عهد شان، و محافظت (برهمه اجزاء و شرايط نماز) دارند، به پيروزى مقصود مى رسند، همانند كسى كه پوسته جوز را مى شكند و مى شكافد و به مغز مى رسد.

٢- يكى از صفات فوق، عفت و نگهدارى دستگاه تناسلى از آميزش حرام است؛ ولى در مورد ازواج (زنان قانونى) ملامتى نيست و مباشرت با آنان طبيعى است. و زوجيت دوگونه‌

[١] - در كلام و حكمت ثابت و مبرهن شده كه وجود ممكنات در بقاى خود نيازمند به افاضه لحظه به لحظه و ثانيه به ثانيه واجب الوجود است؛ و اين موضوع مانند دو دو چهار، روشن و قطعى مى باشد.

[٢] - خشوع يك نوع تواضعى قلبى و روحى است كه بر بدن نيز تأثير مى گذارد كه در همه حالات، مطلوب است؛ و در نماز مطلوب تر. خداوند آن را نصيب همه بگرداند! يكى از بهترين كارخانه توليد خشوع، دعاى كميل است كه از دل خاشع و روح ملكوتى حضرت على سر زده است.