افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٠ - جهان مادى يا ماسوى الله

فَسْئَلْ بِهِ خَبِيراً».[١] (سوره فرقان، آيه ٥٩).

وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ».[٢] (سوره بقره، آيه ٢٥٥).

از مجموع اين دو آيه و آيات ديگر چنين استنباط مى‌شود كه ماسوى الله يا جهان مادى داراى اجزاى زير مى باشد:

١- هفت آسمان، (ظرف مكانى ميليارد ها كهكشان در جهان).

٢- هفت زمين.

٣- مابين آسمان ها و ما بين آسمان ها و زمين.

٤- عرش.

٥- كرسى.[٣]

ستاره ها و سياره ها يا در آسمان ها جا دارند، و يا بين آسمان ها و مقدارى در آسمان دنيا و يا بين آن و بين زمين. و البته موجودات زيادى بين زمين و آسمان هستند كه روزانه به طرف زمين سرازير مى شوند كه نرسيده به زمين مى سوزند و گاهى به سلامت به زمين مى رسند و احتمالا ساير سياره ها و كرات نيز محل ورود چنين اجسامى باشند.

در اين جا چند مطلب است‌

١- ظاهر آياتى كه آسمان ها را با عدد هفت بيان مى‌كند، اين است كه همه آسمان ها

[١] - همان( خدايى) كه آسمان‌ها و زمين و آنچه را ميان اين دو وجود دارد، در شش روز آفريد؛ سپس بر عرش قرار گرفت( و به تدبير جهان پرداخت، او خداوند) رحمان است؛ از او بخواه كه از همه چيز آگاه است.

[٢] - تخت( حكومت) او، آسمان‌ها و زمين را دربرگرفته.

[٣] - لفظ كرسى كه به سوى خدا اضافه شده فقط يك مرتبه در آيه فوق ذكر شده و يك مرتبه ديگر با اضافه به سليمان نبى( ع) ذكر شده است.