افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٩ - قرآن گواه صادق حقانيت خود است

تفسير مثل آن از نظر دلالت امتناع كند بايد آن را به گوينده‌اش ارجاع داد چون در مكه امامان اهلبيت وجود نداشت و مشركين مكه فرمايش حضرت پيامبر را قبول نداشتند.

٣. از ذيل آيه هشتم به دست مى‌آيد كه انبياء عمر جاويدان ندارند و بر اين اساس اگر به دليل معتبر عمر عيسى را قبول كنيم استثنايى است در آيه (دقت شود) و اما در مورد خضر و ادريس به عموم اين آيه بقاى عمر آنان را قبول نمى‌كنيم.

قرآن گواه صادق حقانيت خود است‌

مى‌گويند بعضى از مؤمنين از شيخ محمد حسين كاشف الغطاء نجفى (كه در اوايل بلوغ در قندهار من از ايشان در فروعات دينى تقليد مى‌كردم) پرسيده بودند كه دعاى صباح مروى از اميرالمومنين (ع) معتبر است يانه؟ شيخ جمله‌اى از همان دعا را انتخاب و جواب داده بود: يا من دل على ذاته بذاته. يعنى متن عالى حديث بر صدور خود از زبان على (ع) دلالت مى‌كند و سند نمى‌خواهد (دعا مرسل نقل شده).

به راستى قرآن مقدس چنين است كه در اثبات كلام خدايى بودن خود، نيازى به دليل خارجى ندارد بلكه خودش بر آن دلالت مى‌كند. بك عرفتك و يا من دل على ذاته بذاته.

نگارنده در جوانى كتابى در قندهار به نام قرآن يا سند اسلام نوشت كه (٢٢) دليل بر وحيانى بودن او از خود قرآن در آن ذكر كرد و چهار دليل ديگر از خارج قرآن، در سال ١٣٥٣ ش، آن را در مشهد مقدس به طبع رسانيد و سپس در سال ١٣٩٤ ش، مجدداً آن را در كابل به چاب رسانيد.

هركس بخواهد معنى آيه ١٠ سوره انبياء را (لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ كِتاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَ فَلا تَعْقِلُونَ‌ الأنبياء: ١٠ محققا ما به سوى شما كتابى را فرستاديم كه در آن تذكر و بيدارى شما وجود دارد) بفهمد به كتاب فوق نگارنده مراجعه كند ارتباط بيان فوق به آيه در صورتى است كه مراد از ذكر مردم تذكر به آسمانى بودن كتاب باشد و اما اگر بيدارى و تذكر به مطالب قرآن‌