افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٤٠ - شهادت اعضاى بدن در قيامت

مى گويند خدايى كه همه چيز را به نطق آورده ما را به سخن آورده. در آيه ٢٠ سوره فصلت آمده: «حَتَّى إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَ أَبْصارُهُمْ وَ جُلُودُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ.».[١] كه از شهادت گوش و چشم و پوست هاى بدن شان خبر مى دهد.

البته از هر امت شهيدى از خود شان در قيامت شهادت مى دهند (سوره نحل، آيه ٨٤). و پيامبر اسلام (ص) شاهد بر امت اسلامى است، و مسلمانان شاهدان بر مردم هستند. (سوره حج، آيه ٧٨).

و نيز از جمله شهود، بقاع زمين هم هستند؛ شايد مراد از بقاع زمين مكان هاى باشد كه برآن ها طاعت و معصيت صورت گرفته باشد.

نامه اعمال مكلفين شاهد ديگرى است.

ملك هاى موظف به ثبت اعمال ما شاهدان ديگرى هستند.

از جمله شاهدان اساسى احضار عمل است؛ «يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً.».[٢] (سوره آل عمران، آيه ٣٠).

خدايا ما را در آن روز حساس رسوا مگردان و در همين دنيا و همين لحظه گناهان ما را محو بفرما و حسنات ما را كه به توفيق تو به جا آورديم، در آن روز مضاعف بفرما كه خودت فرموده‌ى‌ «وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ». (سوره بقره، آيه ٢٦١).

[١] - وقتى به آن مى‌رسند، گوشها و چشمها و پوستهاى تن شان به آنچه مى‌كردند گواهى مى‌دهند.

[٢] - روزى كه هر كس، آنچه را از كار نيك انجام داده، حاضر مى‌بيند؛ و آرزو مى‌كند ميان او، و آنچه از اعمال بد انجام داده، فاصله زمانىِ زيادى باشد.