افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٨ - اجتماع اسلامى در قرآن

جامعه مى‌شود.

٦- عيب گويى در غياب مردم، و بدگويى و دشنام دادن، توهين كردن، تهمت زدن، و بدتر از آن افتراء بستن به خاطر مفاسد اجتماعيى كه بر اين اعمال مترتب مى‌شود، همه در فقه اسلامى حرام شده است و عذاب درناكى دارد.

٧- خوردن مال مردم و تصرف كردن در اموال و حقوق ديگران بدون اذن آنان حرام است.

٨- واجب است اموال مردم به صاحبان آنان- هرچند نفهمند- برگردانده شود.

٩- امانات و ودايع بايد به مالكين آنان تماما رد شود.

١٠- معاملات اقتصادى مطابق قرارداد ها و قوانين شرعى صورت گيرد.

١١- حقوق فقرا كه شرعا در ذمه پولداران است، بايد بدون معطلى و كم كاست رسانيده شود.

١٢- كمك در امور خيريه و بينوايان بسيار مورد سفارش قرار گرفته است.

١٣- مؤمنين و مؤمنات باهم خواهران و برادران هستند.

١٤- اصلاح اختلافات مؤمنين حقى است به گردن همه.

١٥- از همكارى كردن در امور خوب و تقوى و ترك همكارى بر گناه و تجاوز (به ديگران) نهى شده است.

١٦- تواضع در برابر ديگران و حفظ اسرار مردم و صله رحم خويشاوندان.

١٧- احترام و احسان كردن با والدين و اف نگفتن به آنان.

١٨- ايثار كردن و اختيار ديگر بر خود، هرچند كه خود نيازمند باشيم.