افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٢ - مسرفان و مفسدان

در عرف اسراف‌[١] گاهى انصراف به غذا و مصارف خانه دارد كه بعضى افراد در آن زياده روى مى كنند، در ايام جهاد كشور من چند مرتبه به كويت رفتم و به سفارش حضرت استاد آيت الله عظماى خويى (عليه الرحمة) كه مردم آن جا مقلدين ايشان بودند، به وكيل خود، وجوهات شرعى جمعى از مؤمنين آن جا را به من مى دادند كه براى مجاهدين حركت اسلامى در جهاد با شوروى متجاوزين (١٣٥٧ تا ١٣٧١) مصرف مى شد، در ضمن يك عده از تجار مرا دعوت مى‌كردند كه مهمانى هاى آنان اسراف بود- خدا از آنان در گذرد- اسراف و تبذير حرام است، ولى اسراف منحصر به غذا، لباس، خانه و مصرف مال نيست؛ و در قرآن اين لفظ بر امور ديگر نيز اطلاق شده است:

١- در انتقام گيرى كه در امورى جايز است نبايد زياده روى شود، بلكه مطابق ظلم ظالم انتقام گرفته شود، و اگر از آن گذشت اسراف بوده و اسراف حرام است.

٢- عجب اين كه اگر از مظلوم بر ظالم بيشتر از ظلم او نفرين (دعاى بد) كند در زيادتى ظالم مى‌شود، كه امام صادق (ع) در يك حديث صحيح آن را فرموده است.

مى بينيد كه اسراف در دعا و نفرين هم ممنوع است.

از آيه مباركه‌ «كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا». (سوره اعراف، آيه ٣١)؛ بخوريد بياشاميد و اسراف نكنيد؛ استفاده مى‌شود كه اسراف در آب نيز ممنوع است كه شاعر مى‌گويد:

[١] - بعضى در فرق بين اسراف و تبذير اين گونه فرق گذاشته اند كه اسراف آن است كه اصل غذا شايسته ولى در كم و كيف آن زياده روى شده؛ و تبذير آن است كه همه آن بيهوده باشد. پس تبذير بدتر از اسراف است و قرآن مى فرمايد تبذير كننده گان برادران شياطين هستند.