افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٥ - نقش نبوت در قيامت

معلول مسلم است، ولى مناسبت غير از عينيت است.

٢- مستفاد از ذيل آيه اين است كه اگر خداوند مردم را بدون جهت اختيارى، مجازات دنيوى و اخروى نمايد، ظلم بزرگى است و خداوند بر بندگان خود ظلم و ستم نمى‌كند.

٣- ظلم و ستم و به طور كلى همه اعمالى كه عقل عملى آن ها را تقبيح و تحسين مى‌كند و مورد پذيرش عقلاى عالم در اين جهان است، اسلام و قرآن اين دو حكم عقل را تأييد كرده است، در روز قيامت نيز مورد اعتبار خداوند است. و آيات مشابه به آيه فوق زياد است.

نقش نبوت در قيامت‌

نبوت همانند توحيد و معاد از اصول دين است، در عصر ما هركس به رسالت پيامبر بزرگوار اسلام قايل نباشد، كافر است و روز قيامت اگر جاهل مقصر يا معاند باشد، به دوزخ مى رود.

آيه مباركه ١٧ سوره حج، يكى از دلايل فراوان قرآن بر اين ادعا است: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئِينَ وَ النَّصارى‌ وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا إِنَّ اللَّهَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ إِنَّ اللَّهَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ شَهِيدٌ». كسانى كه (به خدا و رسول او حضرت محمد (ص) و معاد و دين اسلام) ايمان آورده اند و يهوديان و ستاره پرستان و نصارى و مجوس و مشركين، خداوند ميان آنان روز قيامت، جدايى مى افكند؛ محققا خداوند بر هرچيزى شاهد و حاضر است.

الفاظ آيه ظاهر است كه اين جدايى آنان از همديگر بر اساس عقايد آنان است كه هويت هاى آنان را تثبيت مى دارد و از عمل به فروعات هيچ يادى نشده است.

اين فاصله در قيامت، ربطى به تشكيلات مكان و زمان حشر آنان ندارد، بلكه مربوط به دوزخ رفتن و بهشت رفتن آنان است. وقتى رفتن مؤمنين (دسته اول) به بهشت قطعى باشد، حال پنج دسته ديگر معلوم مى گردد.