افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٨٠ - تفضل خداوند بر سليمان

و كليت مذكور در كلام سليمان‌ «وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ» چه علمى باشد و چه خارجى، كليت استغراقى و شمولى نيست كه عقلّا و عادتا ممكن نيست، بلكه مراد اين است كه هرچيزى كه براى مقام نبوت و حكومت ما لازم بود، خداوند آن‌ها را به ما ارزانى فرمود.

و نيز بساط سليمان و تسخير باد ها و تسخير جبال و پرنده ها در موقع تسبيح و حمد و قرائت زبور با آن صداى روح افزاى داود، همه از امتيازات خاص اين پدر و پسر است. البته سليمان نطق نمل (مورچگان) را نيز مى دانست. (سوره نمل، آيه ١٩).

صحبت پرندگان و مورچگان و در كل نطق حيوانات، در زمان سابق قابل پذيرش خردمندان نبود، تا در دو قرن اخير تحقيقات گسترده دانشمندان حيوان شناس انجام گرفت و كتاب هاى بسيار مفيدى توسط آنان نوشته شده و واقعيت قرآن كه كلام خداوند است، آشكار شد.[١]

و از مزيت هاى خاص به سليمان (ع) فرمان روايى بر نوع جن است كه در آيه ١٧ اين سوره چنين آمده است: «براى سليمان لشكريانش از جن و انس و پرندگان جمع شده بود» و معلوم نيست كه شماره جن و پرندگان به چه اندازه‌ى بوده، و احتمالا چنين جنودى براى هيچ يك از انبياء به وجود نيامده است. و محتمل كه عفريت جنى فرمانده لشكر جن بوده كه در محضر فرمان روايى سليمان (ع) حاضر بوده تا فرامين او را به جنى ها منتقل نمايد.

و از امورى كه قابل تعجب است، اين است كه مورچه‌ى به آن اندام ريز و كوچك اين قدر فهم داشته كه به ساير مورچه ها فرمان مى دهد كه: «اى موران در مساكين خود (سوراخ‌

[١] - كتاب هاى جالبى در زندگانى زنبور عسل، مورچه و موريانه( خويه) نوشته كه بسيار جالب و خواندنى است، من آن ها را در جوانى مطالعه كرده بودم.