افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٢٤

مِنْ هذا فَكَشَفْنا عَنْكَ غِطاءَكَ فَبَصَرُكَ الْيَوْمَ حَدِيدٌ» (ق: ٢٢)؛ استشهاد شده است، تفسير كرده‌اند.

ممكن است كه مراد از زمين در آيه، زمين فعلى ما باشد كه مرده‌ها از زمين بيرون مى‌آيند تا وقتى كه همه آن را به سوى ميدان قيامت و كره‌ى بزرگ ساهره ترك كنند و آن كره، محشر عمومى است‌[١].

البته مراد از كتاب موضوعه كتابى است كه: «لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها ...» (الكهف: ٤٩)؛ هيچ كوچك و بزرگى نيست مگر آن كه در آن احصا شده است.

به همه جاى بهشت مى‌شود رفت‌

«نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ» (الزمر: ٧٤)؛ به هر جاى بهشت بخواهيم منزل مى‌گيريم. ممكن است مراد جاهايى باشد كه مستحق آنها باشند، ممكن است مراد منزل موقتى باشد كه هر كسى هرجا بخواهد برود، منتهى مراتب لذت به مراتب استحقاق باشد، والله العالم.

بنابراين احتمال، چه خوب كه بهشتى‌ها هر وقت بخواهند به زيارت انبياء و امامان مشرف شوند، اللهم ارزقناه.

[١] - يعنى كره‌ى زمين تاب بيرون آمدن اموات و رفتن آنان در آنجا به نور خاصى روشن باشد.