افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٤٢٣ - روشنى زمين در روز قيامت

چكهاى سفيدى كه قرآن به بندگان شايسته، وعده فرموده مربوط به شكم و عورت و بدن نيست، مسلماً به روح و نفس ناطقه‌ى انسان مربوط است، به علاوه اين چكهاى سفيد كه در چند آيه، بشارت داده شده، طَمَعْ ما به يك آيه‌ى ديگر به عنوان يك بشارت عظمى خيلى زياد است: «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ» (ق: ٣٥).

روشنى زمين در روز قيامت‌

«وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِي‌ءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ ...» (الزمر: ٦٩)؛ (روز قيامت) زمين به نور پروردگارش، روشن است و كتاب گذاشته مى‌شود و انبياء و شاهدان آورده مى‌شوند.

بعيد نيست كه زمين، زمين ما، نباشد كه جاى حساب صدها ميليارد انسان را ندارد و مراد زمين كره‌ى حساب است كه نويسنده نام آن را كره‌ى ساهره مانده است: «فَإِنَّما هِيَ زَجْرَةٌ واحِدَةٌ، فَإِذا هُمْ بِالسَّاهِرَةِ» (النازعات: ١٣) در قران كلمه‌ى ارض بر كره‌ى بهشت نيز اطلاق شده است: «وَ أَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشاءُ» الزمر: ٧٤)

؛ حضور انبياء و گواهان دليل است كه مراد، زمين محاكمه است، نه زمين زنده شدن.

مطلب ديگر اين است كه: مراد از «نور ربّها» چيست؟ آيا مراد نور فيزيكى است و يا نور معنوى؟ هر دو ممكن است. مسلماً مراد از نور، نور خورشيد فعلى نيست كه بساط آن روز قيامت جمع مى‌شود و چنانچه قيامت روز پاشيدن همه كهكشان‌ها باشد، ديگر شمسى در فضا وجود ندارد تا ميدان قيامت را روشن كند.

بنابراين نور قيامت نور ديگرى است كه خداوند ميدان حساب ر اروشن مى‌سازد.

ممكن است مراد نور معنوى باشد كه به عدل خدا تفسير شده است و بعضى آن را به كشف غطاء (بالارفتن پرده از چشم‌ها و ديدن اعمال) كه به آيه‌ى مباركه: «لَقَدْ كُنْتَ فِي غَفْلَةٍ