سختیها پدیدار میشود. باز تأکید میکند مطمئناً از سختی نترس که سستیها همراه سختیهاست. وقتی این آیه نازل شد، چهره پیغمبر اکرم از خوشحالی میدرخشید، متحلّل شده بود، سرخ شده بود: وعده خداست، خدا گفته از سختی نترس. دوباره به من گفته از سختی نترس.«فَاذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ» از این کارت که فارغ شدی باز خودت را به کار پرمشقت دیگری مشغول کن که تو از سختی و مشقت ضرر ندیدی و ضرر نخواهی دید.«وَ الی رَبِّک فَارْغَبْ». این را شیعه اینطور تفسیر میکند که ما این بار سنگین را به وسیله علی علیه السلام برای تو سبک کردیم، علی را برای تو کمک فرستادیم، و شیعه حق دارد این حرف را بزند و درست هم هست، یعنی منطق همین طور حکم میکند.

پیغمبر اکرم در حدیثی که شیعه و سنی هر دو روایت کردهاند و متواتر است (و سنی هم نمیتواند آن را انکار کند زیرا سنیها بیشتر از شیعه روایت کردهاند) خطاب به علی علیه السلام فرمود:«انْتَ مِنّی بِمَنْزِلَةِ هارونَ مِنْ موسی» تو با من همان نسبت را داری که هارون با موسی داشت «الّا انَّهُ لا نَبِی بَعْدی» [١] با این تفاوت که هارون پیغمبر بود ولی چون بعد از من پیغمبری نیست، تو بعد از من پیغمبر نیستی. یعنی همانطور که خدا تقاضای موسی بن عمران را مستجاب کرد و برایش در امر تبلیغ و هدایت مردم شریک و کمک فرستاد، علی جان! خدا تو را برای من کمک و معاون فرستاده است. پیغمبر صلی الله علیه و آله خطاب به علی علیه السلام فرمود:«انْتَ وَزیری». کلمه «وزیر» در اصل لغت به معنای کمک و معاون است. وزراء را که به این نام میخواندند، چون کمکهای پادشاهان بودند. اصلًا کلمه وزیر به معنی کمک دهنده است. این است که پیغمبر اکرم خطاب به علی فرمود:

تو وزیر من یعنی کمک من هستی، همانطور که هارون وزیر موسی یعنی کمک موسی بود.

ببینید، درخواستهای موسی علیه السلام:«رَبِّ اشْرَحْ لی صَدْری. وَ یسِّرْ لی امْری. وَ احْلُلْ عُقْدَةً مِنْ لِسانی. یفْقَهوا قَوْلی. وَ اجْعَلْ لی وَزیراً مِنْ اهْلی. هرونَ اخی» صددرصد منطبق است با آنچه که درباره پیغمبر اکرم به صورتِ انجام یافته است:«الَمْ نَشْرَحْ لَک صَدْرَک. وَ وَضَعْنا عَنْک وِزْرَک. الَّذی انْقَضَ ظَهْرَک. وَ رَفَعْنا لَک ذِکرَک. فَانَّ مَعَ الْعُسْرِ یسْراً. انَّ مَعَ الْعُسْرِ یسْراً. فَاذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ. وَ الی رَبِّک فَارْغَبْ». اگر معنی «انْصَبْ» را از ماده «نَصِبَ»

[١]. ینابیع المودة، ج ١/ ص ٥٦.