مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٨٣ - جنبه توحیدی و عرفانی حادثه کربلا

که یکی از آنها به نام «مولی» خوانده شده است: مولی شوذب، مولی عابس بن عبید [١]. این مطلب را علمای بزرگی مثل مرحوم حاجی نوری و مرحوم حاج شیخ عباس قمی تأیید کردهاند. اشتباه نشود؛ منظور از «مولی عابس» این نیست که غلام یا آزادشده عابس بوده بلکه به این معنی است که هم پیمان او بوده، و گفتهاند که در جلالت قدر و شخصیت اجتماعی از عابس بزرگتر بوده است.

جنبه توحیدی و عرفانی حادثه کربلا

من امشب جنبههایی از حادثه کربلا را تا اندازهای که بتوانم، برای شما عرض میکنم. برای نشان دادن جنبه توحیدی و عرفانی، جنبه پاکباختگی در راه خدا و ماسوای خدا را هیچ انگاشتن، شاید همان دو جمله اباعبداللَّه در اولین خطبههایی که انشاء فرمود (یعنی خطبهای که در مکه ایراد کرد) کافی باشد. سخنش این بود:

«رِضَی اللَّهِ وَاللَّهِ رِضانا اهْلَ الْبَیتِ» [٢] ما اهل بیت از خودمان پسند نداریم؛ ما آنچه را میپسندیم که خدا برای ما پسندیده باشد. هر راهی را که خدا برای ما معین کرده است، ما همان راه را میپسندیم. امام باقر علیه السلام به عیادت جابر میرود، احوال او را میپرسد. امام باقر جوان است و جابر از اصحاب پیغمبر و پیرمرد است. جابر عرض میکند: یابن رسول اللَّه! درحالی هستم که فقر را بر غنا، بیماری را بر سلامت، و مردن را بر زنده ماندن ترجیح میدهم. امام علیه السلام فرمود: ما اهل بیت اینطور نیستیم، ما از خودمان پسندی نداریم، ما هر طوری که خدا مصلحت بداند همان برایمان خوب است.

در آخرین جملههای اباعبداللَّه باز میبینیم انعکاس همین مفاهیم هست. به تعبیر مرحوم آیتی- استنتاج خیلی لطیفی است- این جنگ با یک تیر آغاز شد و با یک تیر پایان پذیرفت. در روز عاشورا اولین تیر را عمر سعد پرتاب کرد و بعد گفت: به امیر