این چه حرف شریعت خراب کنی است که از هر وسیلهای جایز است برای گریاندن بر امام حسین استفاده کرد؟ به خدا قسم بر خلاف گفته امام حسین است. امام حسین علیه السلام شهید شد که اسلام بالا برود (وَ اشْهَدُ انَّک قَدْ اقَمْتَ الصَّلاةَ و اتَیتَ الزَّکاةَ وَ امَرْتَ بِالْمَعْروفِ وَ نَهَیتَ عَنِ المُنْکرِ وَ جاهَدْتَ فِی اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ) [١]، امام حسین کشته شد که سنن و مقررات و قوانین اسلامی زنده شود، نه اینکه بهانهای شود که پا روی سنن اسلامی بگذارند. ما امام حسین را به صورت- العیاذباللَّه- اسلام خراب کن درآوردهایم. امام حسینی که ما در خیال خودمان درست کردهایم اسلام خراب کن است.

حاجی نوری در کتابش نوشته است یکی از علمای نجف که اهل یزد بود برای من نقل کرد، گفت من در جوانی یک سفری پیاده و از راه کویر به خراسان میرفتم. (شاید محرم بوده است.) در یکی از دهاتِ حدود نیشابور و تربت مسجدی بود، من چون جایی نداشتم به مسجد رفتم. یک مردی آمد آنجا پیش نمازی کرد، مردم هم نماز خواندند. بعد رفت منبر برای مردم صحبت کند. یک وقت من با کمال تعجب دیدم که فراش مسجد یک دامن سنگ آورد بالای منبر تحویل این آقا داد. حیرت کردم که برای چیست؟ تا رسید به روضه و گریز. دستور داد چراغها را خاموش کردند. چراغها را که خاموش کردند، دیدم شروع کرد به سنگ پراندن به مستمعین. فریاد آخ سرم، آخ دستم، آخ سینهام بلند شد، غوغا شد. بعد چراغها را روشن کردند. دیدم سرها مجروح شده و باد کرده و مردم در حالی که اشکشان میریزد، بیرون میروند. رفتم سراغ او و گفتم آقا این چه کاری بود کردی؟! گفت من امتحان کردهام، اینها با هیچ روضهای گریه نمیکنند. چون گریه کردن بر امام حسین علیه السلام اجر و ثواب زیادی دارد و من دیدم راهش منحصر به این است که با سنگ به سر اینها بزنم، از این راه اینها را میگریانم؛ چون هدف وسیله را مباح میکند. هدف، گریه بر امام حسین است ولو اینکه آدم یک دامن سنگ به سر مردم بزند!.

پس این یک عامل خصوصی در این قضیه بوده است که در این جعلها و تحریفها دخالت داشته است.

اینها بوده است که انسان وقتی که در تاریخ نگاه میکند، میبیند که به سر این حادثه چهها آوردهاند! به خدا قسم حرف حاجی حرف راستی است. میگوید امروز

[١]. مفاتیح الجنان، زیارت امام حسین علیه السلام در شبهای عید فطر و قربان.